Калі доўга грукаць
галавою
аб бэтонную сьцяну,
бэтон зробіцца цёплым…
І да яго
можна будзе прытуліць
сваю шчаку,
падобную да марской зоркі-мэдузы,
адчуць,
як зазямляецца
празь цела памяць,
і дачакацца імгненьня,
калі твае вочы
ператворацца ў неваляшкі,
а стракаты сусьвет
падасца глыбокай дзіркаю
ў мыйніцы.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem