VERLANGEN Poem by Nachoem M. Wijnberg

Ik wilde dat mijn enige probleem was dat jij niet wilde zien hoe ik naar je verlang,
dat is ook niet goed om te zien, als ik kon zou ik niet willen kijken.

Overal waar ik stilsta leg ik mijn verlangen neer, mijn ogen te moe om te zien wie daar staat.
Noem ik dat een verlangen? Ik wil gewoon leren hoe iets te doen.

Kleed je om, ik bedoel, kleed je uit,
je bent de enige die overgebleven is, alles om je heen is leeg, niet omdat je naar iemand verlangt.

Draai je om, draai je om, draai je om,
ik zie je - als ik zeg dat ik je zie kan je tevoorschijn komen.

Ghalib klaagt dat je je werk niet doet,
wat hij dacht dat hem toekwam, als anderen het krijgen waarom hij niet.

Ik heb gehoord dat minder verlangen helpt, maar zou meer verlangen mij niet hieruit kunnen redden,
zoals iemand het leven redt van iemand met wie hij niet wil spreken.

Niemand weet wat verlangen is totdat Ghalib er iets over zegt,
hij leest de geschiedenis van de wereld en als hij die uit heeft zegt hij wat hij mist.