VERLOS ME, HET IS ZOVER Comments

Al bereik je de buren niet, zij bereiken
zichzelf door jou via de heg, en de scheiding
tussen de huizen is een vlies
dat trommelt op de muren. Want dat je

gaande, gekomen waar je zegt
dat de stand van zaken een expositie
is, het veld ruimt, het licht
een kraker lijkt, veroordeeld

tot ledebraak, de trap neervalt tot het huis, je
te groot, je niet verlaat maar
als verlaten huis je omringt, dan lieg je
niet maar stoot een ander

wakker in de kamer van de slaap
om waar het proefwerk wacht, met de tafel
verward, te bladeren door de pocket
met de soortnaam Ooievaar

tot Antonin Artaud daarin je ribben
breekt omdat de motor
van Artaud is de rotator
van het kwik in je kop als je, voor het raam

boven de kale tuin, het begrip verliest
van het ik zodra je hem luidop
leest, want hij schrijft je
voor, of hij snijdt je open tot op het bot

en schroeft het deksel van de hel
die jij dan ziet en hij geeft
het door: m'n hol als gat, m'n wrange holle
gat, waarin de kringloop stuk spat

van de rooie luis, de kringloop van de rooie
zonneluis, roomblank in het aderlijke net
van 1 van de twee. Maar hoezo twee? En wie
van de twee? Pappa en mamma kijken beneden

tv. Ben je nou zogenaamd in Mexico met hem
die jou niet kent maar stamelt
met zijn adem in je stem? Droog bloedt
de mat op de vloer om je heen tot ze stinkt

omdat ze balsemt en ze zalft omdat
ze zweet: kaffer van pis
uit de put van een droge kut die schuurt
als je hem erin steekt, pissige kamfer

uit de schat van een dooie kut
die terugslaat als je hem openbreekt, en weer maar
waarom twee? Van wie? De man
die zich kruist (of kruisigt?) en dan bevalt van de zoon

uit de ontucht met zijn eigen
hard geworden reet? Dat zal het zijn. Maal je
vertaald? Je keel beslaat wel degelijk
de ruit. Of weet je niet meer

wat je leest? Of daal je in hem af? Of deel je
hem? Je hamert in het ritme van Artaud
die door je doolt. Dat slaat veel harder
dan The Wandereren liflaf smaakt daarbij

The Peppermint Twist (Sealed with a Kiss), de wee
van lust, zo ramt de voor de loze
rock uitslaande vlam die heeft ontstoken
de sint-vitusdans in alle mannekino's

van de taal die ze op school nog laten doorgaan
voor poëzie. En dit is, weet je
zeker (je mond tegen het valgordijn
over het glas, de letters in je ogen

op de lila lucht, vol van de wolk
die wegschiet boven het kapotte
riet) geen koketterie, hoogstens
een ontsnapping, in een liturgie, uit de fabriek

van de maatschappelijke muziek naar een buitengebied
waar je even langs mag strijken aan de hand
van de daarin gevangen
poète maudit. En die ziet, weet je al, door zijn grote

holle met de olie uit de hoge vol
gegoten ogen, wat jij alleen nog raden
kan maar in een mate die geen angst
behelst en helemaal geen

idioterie want eerder helder in de late
gloed stap je, dwars door je kop hard
op repeatzijn jien cri, samengetrokken tot
ji-ji-cri-cri, diep in zijn rite

van de zwarte zon, die luidt voor jou
verrijzenis omdat je, namens
hem, wat je verlossen wil ontmoet. Zo zal je zijn
wie je verlossing is. Maar jullie leven heet nu voortaan

industrie
...
Read full text