ZO SLECHT NOG NIET Poem by Rogi Wieg

Ik heb geleerd: doodgaan aan het leven
is zo slecht nog niet. De ouderdom
maakt één kleine golfslag te veel
en daar drijf je met gesloten ogen,

na een leven lang. Dan is er een ontbreken
van man, vrouw en kind bij jou,
maar ach, dat is praktisch, of metafysica,
of zelfs romantisch-in-gruwel. Ik laat dit

aspect dus onbespreekbaar: stoppen doe je
toch alleen, zeeman. In de aarde opent
misschien een engel haar vleugels en
maakt zij een diepblauwe zee met juni-zonlicht.

We leven ons leven, we eten ons brood,
en drinken de tijd leeg uit een
ondoorzichtige fles. We drinken tot we
niets meer weten van het lood in onze voeten.