Teo Stathopoulos Poems

Τόσο κοντά στην απόλυτη τελειότητα
Τόσο κοντά στην αναμφισβήτητη αρμονία του μηδενός.
Στο απόλυτο κενό που είναι γεμάτο ομοιόμορφο σκοτάδι
Που κρύβεται πίσω από την απλότητα της ησυχίας.
...

Ω σοφία που χάθηκες στον ελαιώνα
Και βρέθηκες στο δέντρο που γέννησε τον καρπό,
Που μεγάλωσε με δάκρυα και αίμα
Για να φέρει καταστροφή και ελευθερία
...

Το δέντρο της λογικής άρχισε να μην μεγαλώνει.
Να μην έχει κάποιο αγαθό και αναζήτησε φώς...
Όμως αντί για φώς έλαβε σκοτάδι και αντί για νερό φωτιά.
Και έτσι ο ορθολογισμός μετατράπηκε σε θάνατο και αρρώστιες.
...

Σαν την ανάσα που χάνεται στο απέραντο κενό.
Σαν τα χνωτα που ζεσταίνουν εμάς,
Για λίγο...
Έτσι και η ζωή όλων οδηγείται στο άπειρο...
...

Το τέλος πλησιάζει και η ανθρωπότητα είναι ακόμα στην αρχή.
Περπατώντας και έχοντας τα μάτια της ορθάνοιχτα
Σαν κάποιον που μόλις έχασε το φως του.
...