CLARA JANÉS Poems

Snel is het licht
en daardoor vervliegen
beeld en moment
en zelfs de boom
die zijn schittering drinkt,
geeft zich over aan de dans
tussen zijn en niet-zijn
en laat zich in zijn onschuld
ontbranden.
Slechts de vorst tempert
de werveling van de bladeren.
...

Desasosiego del signo.
El viento obliga a la danza,
las hojas secas
dibujan campos cambiantes,
traslaciones y trascabos, dudas.
El aire dilacerado
incita hasta al tímido latido,
y el Ser, que no puede dar el salto...
Fluctúan los cielos,
la sombra de una nube
se desliza por el corazón.
...

Unstetheit des Zeichens.
Der Wind läßt tanzen,
ordnet das Laub der Blätter
zu wechselnden Feldern,
Umlaufbahnen und Stolperstellen, Zweifel.
Die aufgewühlte Luft
läßt selbst den zaudernden Puls höher schlagen,
jenes Sein, das den Sprung nicht schafft ...
Der Himmel schwingt,
der Schatten einer Wolke
schwebt durchs Herz.
...

Ongedurigheid van het teken.
De wind dwingt tot dans,
de dorre bladeren
tekenen veranderende velden,
verplaatsingen en struikelingen, twijfels.
De gekliefde lucht
prikkelt zelfs een verlegen gemoed,
en het Wezen, niet in staat tot de sprong...
De hemel deint,
de schaduw van een wolk
drijft over het hart.
...

Aligera el horizonte
la luz oscura
hasta el punto
en que, privada de tiempo,
se desvanece la música.
...

Der Horizont lindert
das dunkle Licht,
so sehr, daß,
fortan außerhalb von Zeit
Musik verdämmert.
...

De horizon ontlast
het donkere licht
tot het punt
waarop, van tijd ontdaan,
de muziek verzwindt.
...

In ihren Armen wiegen Sternenechos
ein Meer der Sinne.
In ihren Honigkelchen sammelt
die Rose des Herzens
Träume des Raums.
Der durchschimmernde Klang
zerlegt das Licht in seinen tödlichen Pulsschlag
und öffnet dem Erdkreis seine verschlossenen Räume
in der Schwebe des Augenblick:
lauernde Leere
schwarzer Wellengang der Nacht
oder die Seele, auf die das All sich stützt.
...

De echo van de sterren
wiegt de zee van de zinnen.
In zijn honingkelk
vangt de roos van het hart
de droom van de tijd.
Het schijnsel van de klank
ontleedt zijn dodelijke klopping in licht
en ontvouwt de wereld zijn afzondering
op zoek naar het onbeslechte ogenblik:
de leegte verscholen
in de zwarte golfslag van de nacht
of de ziel als stut van het heelal.
...

El eco de los astros
mece el mar de los sentidos.
En su melado cáliz
recoge el sueño del espacio
la rosa del corazón.
El trasluz del sonido
deshace en luz su pulso mortal
y despliega a los orbes su clausura
en pos del instante suspenso:
el vacío emboscado
en el negro oleaje de la noche
o el alma que sostiene el universo.
...