Claudio Rodríguez Poems

Willkommen die Nacht dem, der sicher geht
und mit klaren Augen gelassen das Feld ansieht,
und mit reinem Leben friedlich den Himmel ansieht,
seine Stadt und sein Haus, seine Familie und sein Werk.

Doch wer tastend geht und Schatten sieht, die harte
Miene des Himmels sieht und das Urteil seiner Erde
und die Böswilligkeit seiner Lieben lebt,
dem ist die Nacht Feindin und ihr Erbarmen Bedrängung.

Und mehr noch in diesem Ödland der Alta Rioja,
wo sie sich mit so viel blendender Klarheit öffnet,
so erschreckend nah pulsiert, und sehr
in die Seele dringt, und sie tief aufwühlt.

Denn wie das Feuer enthüllt die Nacht immer,
verfeinert, poliert die Zeit, das Gebet und das Schluchzen,
gibt der Sünde Glätte, der Erinnerung Schliff,
bestraft und rettet ein ganzes Leben.

Willkommen die Nacht mit ihrer schönen Gefahr.
...

Déjame que te hable en esta hora
de dolor con alegres
palabras. Ya se sabe
que el escorpión, la sanguijuela, el piojo,
curan a veces. Pero tú oye, déjame
decirte que, a pesar
de tanta vida deplorable, sí,
a pesar y aun ahora
que estamos en derrota, nunca en doma,
el dolor es la nube,
la alegría, el espacio,
el dolor es el huésped,
la alegría, la casa.
Que el dolor es la miel,
símbolo de la muerte, y la alegría
es agria, seca, nueva,
lo único que tiene
verdadero sentido.
Déjame que con vieja
sabiduría, diga:
a pesar, a pesar
de todos los pesares
y aunque sea muy dolorosa y aunque
sea a veces inmunda, siempre, siempre
la más honda verdad es la alegría.
La que de un río turbio
hace aguas limpias,
la que hace que te diga
estas palabras tan indignas ahora,
la que nos llega como
llega la noche y llega la mañana,
como llega a la orilla
la ola:
irremediablemente.
...

Laß mich in dieser Stunde
des Schmerzes mit heiteren
Worten zu dir sprechen. Zwar wissen wir,
daß Skorpion, Blutegel und Floh
manchmal heilen. Doch du höre, laß mich
dir sagen, daß trotz
so viel beklagenswertem Leben, ja,
trotzdem und selbst jetzt,
wo wir besiegt, nie bezwungen sind,
der Schmerz die Wolke ist;
die Freude, der Raum;
der Schmerz der Gast ist;
die Freude, das Haus.
Daß der Schmerz der Honig ist,
Symbol des Todes, und die Freude
sauer, trocken, neu ist,
das einzige, was
wirklich Sinn hat.
Laß mich mit alter
Weisheit sagen:
trotzdem, trotz
all der Trauer
und auch wenn es sehr schmerzhaft ist, und auch
wenn es manchmal unsäglich ist, immer, immer
ist die tiefste Wahrheit die Freude.
Die aus einem trüben Fluß
reine Wasser macht,
die bewirkt, daß ich dir jetzt
diese so unwürdigen Worte sage,
die zu uns kommt wie
die Nacht kommt und der Morgen kommt,
wie ans Ufer
die Welle:
ganz unvermeidlich.
...

Permets-moi de te parler, en ce moment
de douleur, avec des mots
de joie. Tout le monde sait bien
que le scorpion, la sangsue, la punaise,
guérissent parfois. Mais écoute-moi, laisse-moi
te dire que, en dépit
de tant de vie si déplorable, oui,
en dépit et même maintenant
que nous sommes rompus, jamais vaincus,
la douleur est la nuée,
la joie, l'horizon,
la douleur est l'invitée,
la joie, la maison.
Car la douleur est le miel,
le symbole de la mort, et car la joie
est vive, sèche, nouvelle,
la seule chose qui possède
véritablement un sens.
Avec toute la sagesse
du monde, laisse-moi dire que :
en dépit, en dépit
de tous les dépits
et bien qu'elle soit très douloureuse et bien qu'elle
soit même immonde parfois, toujours, toujours
la vérité la plus profonde c'est la joie.
Celle qui d'une sombre rivière
rend les eaux claires,
celle qui fait que je te dise
ces paroles si indignes à présent,
celle qui nous arrive comme
arrive la nuit et arrive le jour
comme sur la rive la vague
arrive :
irrémédiablement.
...

Να σου μιλάω άσε με, την ώρα αυτή
του πόνου, με τα λόγια της χαράς.
Το ξέρουμε άλλωστε
πως ο σκορπιός, η ψείρα και η βδέλλα
κάποιες φορές γιατρεύουν. Εσύ όμως άκου,
άσε με να σου πω ότι, κι αν είναι
αξιοθρήνητη η ζωή, και τώρα ακόμη
που έχουμε ηττηθεί, όχι όμως και παραδοθεί,
ο πόνος είν' το σύννεφο,
και η χαρά ο χώρος·
ο πόνος είναι ο καλεσμένος
κι η χαρά το σπίτι.
Ο πόνος είν' το μέλι,
σύμβολο του θανάτου, και η χαρά
είναι πικρή, ξερή, και πάντα νέα,
αυτή μονάχα διαθέτει
στ' αλήθεια νόημα.
Άσε με να σου πω
με γνώση και σοφία πανάρχαια:
ότι παρ' όλα αυτά, παρά
τις πίκρες όλες,
κι ας είναι τόσο οδυνηρή, κι ας είναι
αφόρητη ώρες ώρες, πάντα, ναι, πάντα,
η πιο βαθιά αλήθεια είναι η χαρά.
Αυτή που στο θολό ποτάμι
κάνει διάφανο το νερό,
εκείνη που με κάνει να σου λέω
αυτές τις λέξεις, τις τόσο ανάξιες τώρα,
αυτή που φτάνει ως εμάς όπως
φτάνει η νύχτα και όπως φτάνει το πρωί,
όπως φτάνει στην όχθη
το κύμα:
ανεπανόρθωτα.
...

Lascia che in questa ora di dolore
parli con te con liete
parole. Si sa bene
che scorpione, pidocchio, sanguisuga,
salvano a volte. Ma, ascolta, lasciati
dire che, malgrado
questa mia vita tanto deplorevole,
si, malgrado e anche ora
seppur siamo sconfitti sempre indomiti,
il dolore è la nube,
la letizia, lo spazio;
ed ospite è il dolore,
la letizia, la casa.
Che è miele il dolore,
simbolo della morte, e la letizia
è aspra, secca, nuova,
sola cosa che ha
vero significato.
Lascia che con antica
sapienza, io ti dica:
a malgrado, a malgrado
tutti quanti i malgrado
e anche se dolorosa, e sebbene
sia a volte immonda, sempre, sempre
la più profonda verità è la gioia.
Quella che un fiume torbido
rende acqua pulita,
e che mi spinge a dirti
ora indegne parole,
e che arriva come
la notte ed il mattino,
come l'onda
alla riva:
irrimediabilmente.
...

Leisk man tau kalbėti šią skausmo
valandą linksmais
žodžiais. Juk žinoma
kad skorpionas, kad siurbėlė, kad dėlė
kartais gydo. Bet tu klausyk, leisk
tau pasakyti, kad nepaisant
tokio apgailėtino gyvenimo, taip,
nepaisant kad ir dabar
gyvename pragaišty, bet ne pavergtyje,
skausmas yra debesys,
džiaugsmas, erdvė,
skausmas yra priebėga,
džiaugsmas, namai.
Kad skausmas yra medus,
mirties simbolis, o džiaugsmas
yra kartus, sausas, naujas,
vienintelis, turintis
tikrąją prasmę.
Leisk man tau sena
išmintim pasakyti:
nepaisant, nepaisant
visų tų paistalų
ir nors bus labai skausminga, ir nors
kartais bus nebylu, visuomet, visuomet
pati giliausia tiesa yra džiaugsmas.
Tas, kuris putotoje upėje
nuskaidrina vandenis,
tas, kuris mane verčia tau sakyti
tuos, šiuo metu tokius netinkamus, žodžius,
tas, kuris mus užklumpa, kaip
užklumpa naktis ir užklumpa rytas,
kaip ausį pasiekia
banga:
neatšaukiamai.
...

Deixa que eu te fale nesta hora
de dor com alegres
palavras. Já se sabe
que o escorpião, a sanguessuga, o piolho,
curam às vezes. Porém, ouve, deixa-me
dizer-te que, apesar
de tanta vida deplorável, sim,
apesar e agora ainda
que estamos a caminho, nunca em domação,
a dor é a nuvem,
a alegria, o espaço,
a dor é o hóspede,
a alegria, a casa.
Que a dor é o mel,
símbolo da morte, e a alegria
é azeda, seca, nova,
coisa única que tem
verdadeiro sentido.
Deixa que com velha
sabedoria, eu diga:
apesar, apesar
de todos os pesares
e ainda que seja muito dolorosa, e ainda
que por vezes seja imunda, sempre, sempre
a mais profunda verdade é a alegria.
Essa que de um rio turvo
faz águas límpidas,
essa que faz com que te diga
estas palavras tão indignas agora,
essa que nos chega como
chega a noite e chega a manhã,
como chega à margem
a onda:
irremediavelmente.
...

Послушай, ще ти кажа в часа
на скръб две думи
на веселие. Известно е -
пиявицата, скорпионът и бълхата
церят понякога. Ти мене слушай:
противно
на жалкия живот,
противно нему, даже и сега,
когато сме надвити, не и усмирени,
скръбта е облакът,
веселието - синева,
скръбта е гостенин,
веселието - домът.
Скръбта е мед,
символ на смърт, веселието е
тръпчиво, сухо, ново,
единственото
истински значимо.
Послушай мен
и мъдростта ми стара:
противно, противно на
всичко противно,
дори безумно да боли и да е скверно
по някой път, веселието всякога,
всякога е чиста истина.
Която мътната река
прави на бистър ручей,
която кара ме да ти приказвам
сега недопустими думи,
която ни застига
като сутрин и като нощ,
като вълна - брега:
необратимо.
...

AVENTURA DE UNA DESTRUCCIÓN

Cómo conozco el algodón y el hilo de esta almohada
herida por mis sueños,
sollozada y desierta,
donde crecí durante quince años.
En esta almohada desde la que mis ojos
vieron el cielo
y la pureza de la amanecida
y el resplandor nocturno
cuando el sudor, ladrón muy huérfano, y el fruto transparente
de mi inocencia, y la germinación del cuerpo
eran ya casi bienaventuranza.

La cama temblorosa
donde la pesadilla se hizo carne,
donde fue fértil la respiración,
audaz como la lluvia,
con su tejido luminoso y sin ceniza alguna.

Y mi cama fue nido
y ahora es alimaña;
ya su madera sin barniz, oscura,
sin amparo.

No volveré a dormir en este daño, en esta
ruina,
arropado entre escombros, sin embozo,
sin amor ni familia,
entre la escoria viva.
Y al mismo tiempo quiero calentarme
en ella, ver
cómo amanece, cómo
la luz me da en mi cara, aquí en mi cama.
La vuestra, padre mío, madre mía,
hermanos míos,
donde mi salvación fue vuestra muerte.
...