Claudio Rodríguez

Claudio Rodríguez Poems

AVENTURA DE UNA DESTRUCCIÓN

Cómo conozco el algodón y el hilo de esta almohada
herida por mis sueños,
sollozada y desierta,
donde crecí durante quince años.
En esta almohada desde la que mis ojos
vieron el cielo
y la pureza de la amanecida
y el resplandor nocturno
cuando el sudor, ladrón muy huérfano, y el fruto transparente
de mi inocencia, y la germinación del cuerpo
eran ya casi bienaventuranza.

La cama temblorosa
donde la pesadilla se hizo carne,
donde fue fértil la respiración,
audaz como la lluvia,
con su tejido luminoso y sin ceniza alguna.

Y mi cama fue nido
y ahora es alimaña;
ya su madera sin barniz, oscura,
sin amparo.

No volveré a dormir en este daño, en esta
ruina,
arropado entre escombros, sin embozo,
sin amor ni familia,
entre la escoria viva.
Y al mismo tiempo quiero calentarme
en ella, ver
cómo amanece, cómo
la luz me da en mi cara, aquí en mi cama.
La vuestra, padre mío, madre mía,
hermanos míos,
donde mi salvación fue vuestra muerte.
...

Wie gut ich Baumwolle und Garn dieses Kissens kenne,
verletzt von meinen Träumen,
beschluchzt und verlassen,
wo ich fünfzehn Jahre lang heranwuchs.
Auf diesem Kissen, von dem aus meine Augen
den Himmel sahen
und die Reinheit der frühen Morgenstunden
und den nächtlichen Glanz,
als der Schweiß, so verwaister Dieb, und die durchscheinende Frucht
meiner Unschuld, und das Keimen des Körpers
schon fast Glückseligkeit waren.

Das zitternde Bett,
wo der Albtraum Fleisch wurde,
wo die Atmung fruchtbar war,
wagemutig wie der Regen
mit seinem lichten Gewebe und ohne jede Asche.

Und mein Bett war Nest
und ist jetzt Bestie;
kein Lack mehr auf dem Holz, dunkel,
schutzlos.

Ich werde nicht mehr in dieser Verletzung schlafen, in dieser
Ruine,
bedeckt zwischen Trümmern, ohne eingeschlagenes Laken,
ohne Liebe und Familie,
zwischen dem lebendigen Auswurf.
Und zugleich möchte ich mich
darin wärmen, sehen,
wie es tagt, wie
das Licht mir in mein Gesicht scheint, hier in meinem Bett.
Das eure, mein Vater, meine Mutter,
meine Geschwister,
wo meine Rettung euer Tod war.
...

Clarity always falling from the sky;
it is a gift: it is not found among things
but very high above them and it floods them,
making their lives and labour its vocation.
...

Let me speak to you now, in this hour
of pain, with happy
words. It's common knowledge
that scorpions, ticks and leeches
...

Joyful is he who one good day leaves, humble,
and saunters through the streets, like on so many past days
of his life, expecting nothing
and suddenly —what's this? — he looks up
...

Siempre la claridad viene del cielo;
es un don: no se halla entre las cosas
sino muy por encima, y las ocupa
haciendo de ello vida y labor propias.
Así amanece el día; así la noche
cierra el gran aposento de sus sombras.
Y esto es un don. ¿Quién hace menos creados
cada vez a los seres? ¿Qué alta bóveda
los contiene en su amor? ¡Si ya nos llega
y es pronto aún, ya llega a la redonda
a la manera de los vuelos tuyos
y se cierne, y se aleja y, aún remota,
nada hay tan claro como sus impulsos!
Oh, claridad sedienta de una forma,
de una materia para deslumbrarla
quemándose a sí misma al cumplir su obra.
Como yo, como todo lo que espera.
Si tú la luz te la has llevado toda,
¿cómo voy a esperar nada del alba?
Y, sin embargo —esto es un don—, mi boca
espera, y mi alma espera, y tú me esperas,
ebria persecución, claridad sola
mortal como el abrazo de las hoces,
pero abrazo hasta el fin que nunca afloja
...

Immer kommt die Klarheit vom Himmel;
sie ist eine Gabe: nicht zwischen den Dingen findet sie sich,
sondern weit darüber, und sie besetzt sie,
macht daraus eigenes Leben und Wirken.
So bricht der Tag an; so schließt die Nacht
das große Gemach ihrer Schatten.
Und das ist eine Gabe. Wer macht die Wesen
immer weniger zu Geschöpfen? Welch hohe Wölbung
hält sie in ihrer Liebe? Dringt sie doch schon zu uns,
und es ist noch früh, dringt sie doch schon
nach Art deiner Flüge von überall her
und sinkt herab, und entfernt sich, und selbst von fern
ist nichts so klar wie ihre Impulse!
Oh, nach einer Form dürstende Klarheit,
nach einer Materie, sie zu blenden,
sich selbst verbrennend bei der Vollendung des Werks.
Wie ich, wie alles, das wartet.
Wenn du das Licht mitgenommen hast, das ganze,
was soll ich dann vom Morgengrauen erwarten?
Und dennoch —das ist eine Gabe—, mein Mund
wartet, und meine Seele wartet, und du wartest auf mich,
trunkene Verfolgung, einzige Klarheit,
tödlich wie die Umarmung der Sensen,
doch Umarmung bis zum Ende, läßt nie nach.
...


La clarté toujours nous arrive du ciel;
c'est un don : non pas lové au creux des choses
mais bien au-dessus d'elles, les enveloppant
pour mieux les mettre au monde et en mouvement.
Ainsi s'ouvre le jour; ainsi la nuit
s'enferme entre les quatre murs de l'ombre.
Et c'est vraiment un don. Qui rend les êtres
de plus en plus diffus? Quelle voûte immense
les enrobe de son amour? Si à peine
disparue, elle nous revient à la ronde
de la même façon dont tu voles, s'approchant,
et que même au loin, quand elle plane sur les ombres,
il n'y a rien de plus net que ses élans!
Oh clarté, clarté toujours si assoiffée
d'une forme ou d'un corps qui pourrait l'aveugler,
et qui se consume une fois son œuvre terminée.
Comme moi, comme tout ce qui nous tient en haleine.
Si toute la lumière par toi s'est échappée,
quel autre espoir l'aube pourrait-elle m'apporter?
Et, cependant — c'est vraiment un don —, mes lèvres,
et mon âme, et toi, me tiennent en haleine,
enivrante poursuite, clarté d'un seul parage
mortelle comme l'étreinte d'une gorge,
mais qui jusqu'au bout jamais ne relâche.
...

Πάντα η διαύγεια έρχεται απ' τον ουρανό·
είναι δώρο: δε βρίσκεται ανάμεσα στα πράγματα
αλλά πολύ πιο πάνω, τα καταλαμβάνει
και τούτο γίνεται η ζωή της και το έργο της.
Έτσι χαράζει η μέρα· έτσι κλείνει
η νύχτα τη μεγάλη αυλαία των σκιών της.
Και είναι δώρο. Ποιος κάνει όλο και πιο
άκτιστα τα όντα; Ποιος ψηλός θόλος
τα περιέχει στην αγάπη του; Αν τώρα έρχεται σ' εμάς
κι είναι νωρίς ακόμη, έρχεται πια παντού εδώ
σαν τις δικές σου πτήσεις,
κλείνει, κι απομακρύνεται, και, μακρινή ακόμη,
τίποτα φωτεινότερο από τις ενορμήσεις της!
Διαύγεια που διψάει για μια μορφή,
μιαν ύλη για να τη φωτίσει
και να καεί η ίδια ολοκληρώνοντας το έργο της.
Όπως εγώ, όπως το καθετί που περιμένει.
Αν έχεις πάρει εσύ μαζί σου ολάκερο το φως,
τι άραγε να περιμένω εγώ από την αυγή;
Κι ωστόσο —είναι δώρο— το στόμα
περιμένει, η ψυχή μου περιμένει, κι εσύ με περιμένεις,
μεθυσμένη καταδίωξη, μοναδική μου διαύγεια
θανάσιμη όπως το αγκάλιασμα των δρεπανιών,
αγκάλιασμα μέχρι το τέλος όμως που ποτέ δεν χαλαρώνει.
...

Skaidrumas visuomet nusileidžia iš dangaus;
tai dovana: jis nesislepia tarp daiktų,
jis tvyro juose pačiuose, ir juos užima
dirbindamas iš jų gyvenimą ir reikiamus darbus.
Taip prabrėkšta diena; taip naktis
užveria didį savo šešėlių prieglobstį.
Ir tai taip pat dovana. Kas paverčia kaskart vis
mažesniais sutvėrimus? Kokia didi slėptuvė
juos laiko savo meilėj? Ir jinai jau mus gožia,
nors vis dar anksti tėra, jau ateina į apskritimą,
į tavo skrydžių prigimtį
ir sklendžia, ir nutolsta, ir dar sugriūva,
nes nėra nieko šviesiau už jos impulsus!
O šviesa, įžiebta formoje,
materijoje, kad apakintumei ją
joje pačioje degdamas, kad užbaigtum savo kūrinį.
Kaip aš, kaip visa, kas laukia.
Jei tavo šviesa tave visą pasiėmė,
kaip man nieko nesulaukti aušroje?
Ir nepaisant viso to —tai dovana— mano burna
laukia, mano siela laukia, ir tu manęs lauki,
apsvaigęs persekiojimas, vienintelė šviesa -
mirtingoji kaip daubų apkabinimas
bet apkabinimas, kuris niekuomet neužsmaugia
...

Само от небето иде светлината
и е дар - не се намира сред нещата,
а е над тях високо и ги всеобема,
това са ѝ битът и заниманието.
Тъй съмва утрото и тъй нощта
селенията на сенките затваря.
И това е дар. Кой на творенията дава
да се обърнат в същества? И що за недостъпен свод
съдържа ги във любовта си? Застига ни,
какво като е рано, задава се отвсякъде,
във полет на твоите подобен,
и се рее, отлита и, макар далечна,
е несравнимо ясна в поривите свои!
О, светлина за форма зажадняла и
за материя, където да сияе
и да изтлее в свършека на свойто дело.
Като мен и като всичко, що очаква.
Щом виделото си отнесла цяло,
какво да чакам от зората?
Все пак - пореден дар - устата ми
очаква, чака душата, ти ме чакаш мен,
замаяно преследване, едничка светлина,
като прегръдка гибелна на сърп,
но пък докрай прегръдка, дето не отслабва.
...

Y como yo veía
que era tan popular entre las calles
pasé el puente y, adiós, dejé atrás todo.
Pero hasta aquí me llega, quitádmelo, estoy siempre
oyendo el ruido aquel y subo y subo,
ando de pueblo en pueblo, pongo el oído
al vuelo del pardal, al sol, al aire,
yo qué sé, al cielo, al pecho de las mozas
y siempre el mismo son, igual mudanza.
¿Qué sitio éste sin tregua? ¿Qué hueste, qué altas lides
entran a saco en mi alma a todas horas,
rinden la torre de la enseña blanca,
abren aquel portillo, el silencioso,
el nunca falso? Y eres
tú, música del río, aliento mío hondo,
llaneza y voz y pulso de mis hombres.
Cuánto mejor sería
esperar. Hoy no puedo, hoy estoy duro
de oído tras los años que he pasado
con los de mala tierra. Pero he vuelto.
Campo de la verdad, ¿qué traición hubo?
¡Oíd cómo tanto tiempo y tanta empresa
hacen un solo ruido!
Oíd cómo hemos tenido día tras día
tanta pureza al lado nuestro,
en casa, y hemos seguido sordos!
¡Ya ni esta tarde más! Sé bienvenida,
mañana. Pronto estoy: sedme testigos
los que aún oís. Oh, río,
fundador de ciudades,
sonando en todo menos en tu lecho,
haz que tu ruido sea nuestro canto,
nuestro taller en vida. Y si algún día
la soledad, el ver al hombre en venta,
el vino, el mal amor o el desaliento
asaltan lo que bien has hecho tuyo,
ponte como hoy en pie de guerra, guarda
todas mis puertas y ventanas como
tú has hecho desde siempre,
tú, a quien estoy oyendo igual que entonces,
tú, río de mi tierra, tú, río Duradero.
...

Und da ich sah,
daß ich so beliebt zwischen den Straßen war,
passierte ich die Brücke und ließ, Lebwohl, alles hinter mir.
Doch bis hierher erreicht es mich, nehmt es fort von mir, immerzu
höre ich dieses Rauschen, und ich steige weiter und weiter hinauf,
gehe von Dorf zu Dorf, richte das Ohr
auf den Flug des Sperlings, die Sonne, die Luft,
was weiß ich, den Himmel, die Brust der Mädchen,
und immer derselbe Klang, der gleiche Wandel.
Was für ein Ort ist das ohne Waffenruhe? Welche Horde, welch alten Kämpfe
kommen meine Seele zu jeder Stunde plündern,
bezwingen den weiß beflaggten Turm,
öffnen jene Pforte, die stille,
die nie falsche? Und du
bist es, Musik des Flusses, mein tiefer Atem,
Schlichtheit und Stimme und Puls meiner Leute.
Wieviel besser wäre es
zu warten. Heute kann ich nicht, heute ist mein Gehör
hart nach den Jahren, die ich mit denen
aus üblen Landen verbracht habe. Aber ich bin zurück.
Feld der Wahrheit, wo lag der Verrat?
Hört, wie so viel Zeit und so viel Geschäftigkeit
ein einziges Rauschen erzeugen!
Hört, wie wir Tag für Tag so viel Reinheit
an unserer Seite gehabt haben, zuhause,
und weiter taub geblieben sind!
Nicht einen Abend länger! Sei willkommen,
Morgen. Bald bin ich da: seid mir Zeugen,
ihr, die ihr noch hört. O Fluß,
Gründer von Städten,
überall klingend, außer in deinem Bett,
laß dein Rauschen unser Gesang sein,
unsere Werkstatt im Leben. Und sollten eines Tages
die Einsamkeit, der Anblick des zum Verkauf stehenden Menschen,
der Wein, die schlechte Liebe oder die Mutlosigkeit
angreifen, was du dir gut zu eigen gemacht hast,
begib dich wie heute auf Kriegsfuß, bewach
all meine Türen und Fenster, wie
du es seit jeher getan hast,
du, den ich genauso höre wie damals,
du, Fluß meiner Heimat, du, Dauerhafter Fluß.
...

Me la están refregando, alguien la aclara.
¡Yo que desde aquel día
la eché a lo sucio para siempre, para
ya no lavarla más, y me servía!
¡Si hasta me está más justa¡ No la he puesto
pero ahí la veis todos, ahí, tendida,
ropa tendida al sol. ¿Quién es? ¿Qué es esto?
¿Qué lejía inmortal, y qué perdida
jabonadura vuelve, qué blancura?
Como al atardecer el cerro es nuestra ropa
desde la infancia, más y más oscura
y ved la mía ahora. ¡Ved mi ropa,
mi aposento de par en par! ¡Adentro
con todo el aire y todo el cielo encima!
¡Vista la tierra tierra! ¡Más adentro!
¡No tenedla en el patio: ahí, en la cima,
ropa pisada por el sol y el gallo,
por el rey siempre!

He dicho así a media alba
porque de nuevo la hallo,
de nuevo al aire libre sana y salva.
Fue en el río, seguro, en aquel río
donde se lava todo, bajo el puente.
Huele a la misma agua, a cuerpo mío.
¡Y ya sin mancha! ¡Si hay algún valiente,
que se la ponga! Sé que le ahogaría.
Bien sé que al pie del corazón no es blanca
pero no importa: un día...
¡Qué un día, hoy, mañana que es la fiesta!
Mañana todo el pueblo por las calles
y la conocerán, y dirán: «Esta
es su camisa, aquella, la que era
sólo un remiendo y ya no le servía.
¿Qué es este amor? ¿Quién es su lavandera?»
...

Man walkt sie mir, jemand wäscht sie aus.
Ich, der ich sie von jenem Tag an
für immer zum Schmutzigen warf, um sie
nicht mehr zu waschen, und sie diente mir!
Sitzt sogar besser! Ich habe sie nicht an,
doch dort seht ihr sie alle, dort, aufgehängt,
in der Sonne aufgehängte Wäsche. Wer ist es? Was ist das?
Welch unsterbliche Waschlauge, und welch verlorener
Seifenschaum kommt zurück, welche Weiße?
Wie das Hügelland in der Abenddämmerung ist unsere Wäsche
von Kindheit an, immer und immer dunkler,
und seht jetzt die meine. Seht meine Wäsche,
mein weit aufstehendes Gemach! Hinein
mit der ganzen Luft, und der ganze Himmel darüber!
Die Erde kleidet sich mit Erde! Noch weiter hinein!
Hängt sie nicht im Hof auf: dort, auf dem Gipfel,
Wäsche, auf die Sonne und Hahn treten,
und immer der König!

So habe ich beim leisen Morgengrauen gesagt,
denn aufs Neue finde ich sie,
aufs Neue an der frischen Luft, gesund und sicher.
Es war im Fluß, sicher, in dem Fluß,
wo alles gewaschen wird, unter der Brücke.
Sie riecht nach demselben Wasser, nach meinem Körper.
Und ohne Flecken nun! Ist hier einer mutig,
soll er sie doch anziehen! Ich weiß, sie erstickte ihn.
Wohl sehe ich, daß sie ums Herz nicht weiß ist,
doch das macht nichts: eines Tages ...
Ach was, eines Tages, heute, morgen ist das Fest!
Morgen das ganze Dorf auf den Straßen,
und man wird sie erkennen, und wird sagen: „Das
ist sein Hemd, jenes, das nur
ein Flicken war und ihm nicht mehr diente.
Was ist diese Liebe? Wer ist seine Wäscherin?"
...

Dichoso el que un buen día sale humilde
y se va por la calle, como tantos
días más de su vida, y no lo espera
y, de pronto, ¿qué es esto?, mira a lo alto
y ve, pone el oído al mundo y oye,
anda, y siente subirle entre los pasos
el amor de la tierra, y sigue, y abre
su taller verdadero, y en sus manos
brilla limpio su oficio, y nos lo entrega
de corazón porque ama, y va al trabajo
temblando como un niño que comulga
mas sin caber en el pellejo, y cuando
se ha dado cuenta al fin de lo sencillo
que ha sido todo, ya el jornal ganado,
vuelve a su casa alegre y siente que alguien
empuña su aldabón, y no es en vano.
...

Selig, der eines schönen Tages bescheiden
hinaus und die Straße hinuntergeht, wie an so vielen
Tagen seines Lebens, und es nicht erwartet
und plötzlich, Was ist das?, in die Höhe blickt
und sieht, das Ohr an die Welt legt und hört,
läuft, und zwischen seinen Schritten die Liebe der Erde
heraufsteigen fühlt, und weitergeht, und seine wahre
Werkstatt öffnet, und in den Händen glänzt
ihm sauber das Handwerk, und er gibt es uns
von Herzen, weil er liebt, und geht zur Arbeit
zitternd wie ein Kind zur Kommunion,
doch strotzend vor Glück, und hat er
schließlich begriffen, wie einfach
alles gewesen ist, schon verdient der Tagelohn,
kehrt er fröhlich nach Hause zurück und fühlt, wie jemand
an seine Tür pocht, und es ist nicht vergebens.
...

Ευτυχισμένος όποιος βγαίνει ταπεινός ένα ωραίο πρωί,
και προχωρά στο δρόμο, όπως και τόσες άλλες
μέρες της ζωής του, και δεν το περιμένει, και
ξάφνου, τι είναι αυτό; Κοιτά ψηλά και
βλέπει, στήνει αυτί στον κόσμο κι αφουγκράζεται,
και περπατά, κι ανάμεσα στα βήματα του νιώθει να φουσκώνει
η αγάπη της γης, και συνεχίζει, και ανοίγει
το αληθινό του εργαστήρι, και λάμπει στα χέρια του
καθάρια η τέχνη του, και μας την παραδίνει
από καρδιάς γιατί αγαπά, και πάει στη δουλειά του
τρέμοντας σαν το παιδί που κοινωνάει
και πλημμυρίζει από χαρά, κι όταν
αντιλαμβάνεται στο τέλος πόσο απλά
ήταν όλα, κι έχει κερδίσει πια το μεροκάματό του
γυρίζει σπίτι του χαρούμενος κι ακούει κάποιον
να χτυπά το ρόπτρο, κι αυτό δεν είναι μάταιο.
...

Heureux celui qui un jour part humblement
et s'en va de par les rues, comme tous les autres
jours de sa vie, qui ne s'attend à rien quand
tout à coup, surpris, regardant droit au ciel
il voit, tendant l'oreille au monde, il perçoit,
en avançant, que monte le long de ses pas
l'amour de la terre, marchant toujours, il ouvre
son cher atelier, dans ses mains son métier
brille bien propre, et c'est alors qu'il nous l'offre
de tout son cœur aimant, puis marche au travail
en chancelant comme un premier communiant
qui ne se tiendrait plus de joie, et après
quand il se rend compte finalement à quel point
sa journée a été simple, ses gages en poche,
il rentre content en sentant que quelqu'un
cogne pour lui à sa porte, et ce n'est pas en vain.
...

Beato chi un bel giorno esce in strada
come tanti umilmente se ne va,
giorni più della vita, e non lo aspetta,
e all'improvviso, che c'è?, guarda lassù
e vede, pone orecchio al mondo e ascolta,
cammina, e sente crescere fra i passi
l'amore della terra, e segue ed apre
il suo vero cantiere, e fra le mani
risplende puro il dovere, e ce lo offre
di cuore perché ama, e va al lavoro
tremando come un bimbo a comunione
ma senza stare nella pelle, e quando
si è accorto finalmente quanto semplice
sia stato tutto, con la paga in tasca,
torna a casa gioioso e sente che uno
afferra il catenaccio e non è in vano.
...

Claudio Rodríguez Biography

Born in Zamora on January 30, 1934, Claudio Rodríguez is one of the most attractive and original Spanish poets of the mid-twentieth-century generation. His first book, Gift of Inebriation, written in 1953, (“poetry – adolescence – as a gift; and inebriation as a state of enthusiasm, in the platonic sense; a state of inspiration, rapture, ecstasy or, in Christian terminology, fervour”), charted the course that his own poems and those of his generation were later to pursue.)

The Best Poem Of Claudio Rodríguez

HERIDA EN CUATRO TIEMPOS (I) - AVENTURA DE UNA DESTRUCCIÓN

AVENTURA DE UNA DESTRUCCIÓN

Cómo conozco el algodón y el hilo de esta almohada
herida por mis sueños,
sollozada y desierta,
donde crecí durante quince años.
En esta almohada desde la que mis ojos
vieron el cielo
y la pureza de la amanecida
y el resplandor nocturno
cuando el sudor, ladrón muy huérfano, y el fruto transparente
de mi inocencia, y la germinación del cuerpo
eran ya casi bienaventuranza.

La cama temblorosa
donde la pesadilla se hizo carne,
donde fue fértil la respiración,
audaz como la lluvia,
con su tejido luminoso y sin ceniza alguna.

Y mi cama fue nido
y ahora es alimaña;
ya su madera sin barniz, oscura,
sin amparo.

No volveré a dormir en este daño, en esta
ruina,
arropado entre escombros, sin embozo,
sin amor ni familia,
entre la escoria viva.
Y al mismo tiempo quiero calentarme
en ella, ver
cómo amanece, cómo
la luz me da en mi cara, aquí en mi cama.
La vuestra, padre mío, madre mía,
hermanos míos,
donde mi salvación fue vuestra muerte.

Claudio Rodríguez Comments

Close
Error Success