Hagar Peeters

We hadden geen benul van hoe het liep.
We deden dingen omdat je dingen doet.
We richtten daden aan en lazen soms een boek
om te vieren dat gedachten niet vergingen.

We gingen door omdat je verder moet
of bleven haken aan een onverwachte blik
omdat er blikken zijn waarmee iets wordt bedoeld,
vooral wanneer bedoeld was wat wij wilden.

We vingen aan en rondden ook wel af
maar wat in gang gezet was ging zijn eigen weg toch weer.
We maakten plannen, legden ons erbij neer
dat dingen gingen zoals ze niet waren voorvoeld.

We liepen af toen het eenmaal zo ver was
dat wat niet voorvoeld was onomkeerbaar bleek.
We lieten wat we hadden in de steek
en zochten naar wat ons verlaten had.
...

We had no clue what it was all about.
We did things just since things are what you do.
Performed our deeds and sometimes read a book
to celebrate that thoughts don't die on you.

We pushed ahead because you must go on
or stopped short at an unexpected look
for there are looks where meaning's clearly sent,
above all when we wanted what was meant.

We started and we rounded off it seemed
but what was set in motion followed its own path.
We made our plans, though all the while resigned
to things not going as we thought they might.

We just ran out when we had reached the stage
that unforeseen things could not be reversed.
All that we had we left there in the lurch
and searched for that which had abandoned us.
...

Vanmorgen toen ik nog niet wakker was
maar al niet meer sliep sloop onzichtbaar
op gehoefde sokken het onheil binnen
in mijn bed, vlijde zich tegen mij aan
en fluisterde om mij niet te wekken mijn naam.

Terwijl ik mijn ogen niet opende zag ik
dat hij naar mij keek met ook zijn ogen dicht
het kussen streelde dat hij voor mijn lippen aanzag
en dat hem zoende zoals ik zou hebben gekust.
Wij omhelsden in de veronderstelling van elkaar.
...

This morning while I still was not awake
but no longer slept disaster slipped
invisibly on cloven socks into
my bed, cuddled up against me
and so as not to wake me whispered my name.

While not opening my eyes I saw him
look at me his eyes shut too
stroke the pillow he took for my lips
and that kissed him just as I would have kissed.
We embraced in the assumption of each other.
...

Vannacht kwam ik mijn ouders tegen,
twee bleke schimmen die naar elkaar
toe negen in het witte licht van een lantaarn.

Aan hun geluk te zien kon ik nog niet
geboren zijn. Ze waren jong en heel verliefd.
Een groot verdriet bedroefde mij
omdat ik wist hoe het zou verdergaan.

Zij schaterde om iets dat hij haar toegefluisterd had.
Hij lachte hard zoals hij nog vaak doet.
We wisselden een beleefde groet
en daarna scheidden zich weer onze wegen.

‘Wacht maar', riep ik hen na,
wij komen elkaar nog wel eens tegen.
Gearmd gingen ze zwijgend om een hoek.
...

Last night I came across my parents,
two pallid figures that inclined towards
each other in the white light of a lantern.

Judging from their joyous state I was as yet
unborn. They were both young and much in love.
A great sadness then came over me
because I knew the course that things would take.

She roared with laughter at something he had whispered.
He laughed out loud as he still often does.
We exchanged a courteous greeting
and afterwards we went our separate ways.

‘Wait a moment,' I called after them,
we'll surely meet again some time.
Arm in arm they silently turned a corner.
...