Στέκομαι στο παραθύρι του σπιτιού μου και το μόνο που σκέφτομαι είναι εκείνο,
Εκείνο το ψηλό, γερό και αντισεισμικό κτήριο, μια μάζα από τούβλα, όπως και όλα τα αλλά άλλωστε, με την μόνη διαφορά ότι Εκείνο είναι το δικό μου.
Η ανάμνηση δεν σβήνει είναι εδώ και σε βασανίζει- σε τρώει λίγο λίγο -
Σαν σε ένα καράβι με φουρτούνες που συγκρούεται με τα βράχια και βυθίζεται..τι θα κάνεις λοιπόν;
...