Το Αντισεισμικό Poem by Konstantina Katsiki

Στέκομαι στο παραθύρι του σπιτιού μου και το μόνο που σκέφτομαι είναι εκείνο,
Εκείνο το ψηλό, γερό και αντισεισμικό κτήριο, μια μάζα από τούβλα, όπως και όλα τα αλλά άλλωστε, με την μόνη διαφορά ότι Εκείνο είναι το δικό μου.
Η ανάμνηση δεν σβήνει είναι εδώ και σε βασανίζει- σε τρώει λίγο λίγο -
Σαν σε ένα καράβι με φουρτούνες που συγκρούεται με τα βράχια και βυθίζεται..τι θα κάνεις λοιπόν;
Θα συνεχίσεις να γίνεσαι κομμάτια από ξύλο που καταλήγουν στον πάτο την θάλασσας η θα γίνεις η σειρήνα με τα χρυσαφένια μαλλιά και την χρυσή καρδιά που θα σωθεί;
Μαζεύοντας τα κομμάτια, φτιάχνοντας ένα νέο καράβι
Φτιάχνοντας ένα νέο αντισεισμικό κτήριο..
Η δημιουργία είναι στα χέρια σου.
Εσυ είσαι ο οικοδόμος σου
Ο αρχιτέκτονας σου,
Ο διακοσμητής, της ζωής σου.
Φτάνει μόνο να σηκωθείς να πιάσεις τα μπετά και να δημιουργήσεις κάτι νέο.