έσβησε ο κόσμος γύρω, πάει η πλάση
ούτε το πρόσωπο υπάρχει, έχει χαθεί
δυο μάτια υγρά μονάχα, βλέπω αγαπημένα
φώτα ν΄ ανάβουν στης ψυχής κάθε γωνιά
ένα παγκάκι βρεγμένο αναμένει, απ΄ την νυχτιά
είναι των φίλων, των πουλιών, των λατρεμένων
έλα να κάτσουμε μαζί, βγάλε φτερά
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem