σκέφτηκα τον άνεμο και έχασα φύλλα πολλά
απ΄ τον φόβο
άρχισε να φυσάει και έχασα άλλα τόσα φύλλα
απ΄ τον τρόμο
κοιτώντας τον καθρέφτη κλείδωσα στα βάθη τον εαυτό
απ΄ την απελπισία
δεν αναζήτησε κανένας τον εαυτό ή το κλειδί
ήρθες Εσύ και γέμισα φύλλα, φως και ζωή
έκανα πράξη τα όνειρα. ξέχασα την μικρή μου φυγή
πόσο απλή φαντάζει η ευτυχία;
αρκεί να κρατηθώ στη ζωή!
κι ας είναι όλα αβέβαια
η αρχή της αβεβαιότητας κρατά τη συνοχή.
δεν είναι σίγουρες οι τροχιές…
τα άπειρα οχταράκια
δένουν την σταθερότητα
στην συμπαγή ομορφιά τους
η Δράση Καρδιάς Σωτηρία…
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem