Αγόραζε τομάτες!
Πλανιόταν τ' άρωμά τους στον αέρα,
ολόγυρα σκοτείνιαζε η μέρα,
ανοίξαν καταρράκτες!
Στο χάρτινο ρομάντζο
η όμορφη μανάβισσα γελούσε
κι όπως μέσα στα μάτια τον κοιτούσε
ακουγονταν το μπάντζο...
Τα δάχτυλά της μίσχοι·
εξωτική γκαρσόνα τον εκέρνα,
της λησμονιάς εγέμιζεν η στέρνα
Μπλακ Λέιμπελ ουίσκυ.
Θεότητα του σκότους·
Το όνομά της ήτανε Εκάτη,
υπέροχη ωσάν οφθαλμαπάτη
στη χρυσαφιά του Λότους.
Της θύμιζε τσοπάνη·
μακριά τα ολόμαυρα μαλλιά της - φίδια,
φορούσε δεκαπέντε δαχτυλίδια
και άνθη φραντζιπάνι.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem
..._”χάρτινο ρομάντζο”_ τι γερή και πικρή μεταφορά για ένα φλερτ τόσο φαντασιακό! μα εδώ έχουμε Υπερρελιστική ποίηση με κλιμακούμενη ένταση, όχι ρομαντική, όπως θα αποδειχθεί στους δύο καταληκτικούς στίχους... Γνωρίζοντας πως ο Υπερρεαλισμός είναι μιας ιδιαίτερης μορφής Ποίηση που έχει τα δικά του “κλειδιά” και κώδικες επικοινωνίας, βλέπω σε αυτό το κομψό ποίημα πόσο όμορφα μας κατευθύνουν οι προσεκτικά επιλεγμένες, εύηχες λέξεις... το νόημα του ποιήματος, σαφές μα πολυδιάστατο, επιδέχεται πολλαπλής ερμηνείας, ανάλογα με τις εμπειρίες και την επιθυμία του αναγνώστη......τα φωνήεντα σε συνδυασμό με τα κατάλληλα σύμφωνα καθώς και τα ανάλογα σημεία στίξης, μελετημένα ως προς την χρήση τους, στήνουν ένα μυστικό χορό εντός του ποιήματος... με την εναλλαγή τους, αλλάζει ο ρυθμός, η διάθεση, οι εικόνες, ο χρονισμός των συναισθημάτων, που μεγαλώνει ή μικραίνει, είναι συναρτόμενος του χρονισμού της απαγγελίας......η αγωνία εντείνεται στους δύο τελευταίους στίχους, το love story δεν έχει καλή συνέχεια... η σκληρή συνήχηση του Τ (tough στα αγγλικά, ακούγεται εξίσου σκληρά!) αυξάνει την ένταση του ποιήματος, εξοβελίζει οριστικά τον ρομαντισμό! Προκύπτει τελικά, είτε φαντασιακά είτε ρεαλιστικά, μια ασυμβατότητα μεταξύ θελκτικής εικόνας και έρωτος και πιθανή ματαίωση... Τι να κάνουμε; αυτά έχει η ζωή, σπάνια υπάρχει πλήρης ταύτιση αξιών και συναισθημάτων! Το ποίημα αυτό, αν και αρχικά με διασκέδασε, περισσότερο με ταξίδεψε με τον προβληματισμό του, με βοηθούς τον όμορφο ιαμβικό στίχο 7/11 συλλαβών και τις πρωτότυπες σταυρωτές, παροξύτονες ομοιοκαταληξίες!