μ΄ένα κουρέλι της, τύλιξες την καρδιά σου
φουσκωμένη, πόθου προσμονή, αιμορραγεί
κάθε κύτταρο στάζει το μέλι
του τελευταίου σπασμού, ηδονής
δεν μαγάρισες σάρκα ποτέ σου
το μέλι σ΄έκανε δημιουργό
πολύτιμο κεχριμπαρένιο
χωρίς κανένα συναγωνισμό
Εσύ που και της γκέισας το χάδι
μετατρέπεις σε μιαρό λογισμό.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem