ಅತೃಪ್ತ ನಾಗರಿಕ. Poem by Vidya Pandarinath

ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಗೂಡು ಬೀಡಾ ಗಿದ್ದ ಗುಹೆಯ ತಾಣ

ತೊರೆದು ಕಾಡನ್ನು ದಾಟಿ ಬಂದ

ನವ ನಾಗರಿಕ ಅದೆಂತು ಮರೆತನೋ ಜೌಣ

ಚೆಲುವಿನ ಪ್ರಕೈತಿಯ ಆ ಋಣವನ್ನು

ತೋರಿಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟ ತನ್ನ ಗುಣವನ್ನು

ತೊರೆದು ಸಹ ಜೀವಿಗಳ ಕೂಪ

ಮರೆತಿಹನು ಸ್ವಾರ್ಥಿ ಈ ಭೂಪ

ಹಸಿರ ಕಡಿದು ಉಸಿರು ಕಟ್ಟುವ

ಹರಡಿ ಕಲ್ಲು ಮಣ್ಣಿನ ವಿಚಿತ್ರ ಆಕಾರಗಳ,

ಹುಬ್ಬನೇರಿಸಿ ನಿಂತಿಹನು ಮಡಚಿ ಕರಗಳ

ಶಿಲೆ ಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಭಯದ ಭಕ್ತಿ ಯ ರೂಪ

ಕಾಣಲಿಲ್ಲವೆ: ಬಂಡೆ, ಬೆಟ್ಟ ಗಳ ಕಡಿದು ಕೀಳಿ

ಗೊಳಿಸಿದಾಗ ವಿಕಾರ ವಿಕೃತ, ಅಶ್ವಸ್ಥ - ಸೀಳಿ;

ನದಿಗಳ ನು ತಡೆದು ಕೊಳಚೆ ಯ ಬೆರೆಸಿ

ಮುಕ್ತ ನೀರನು ಮಾರಿ, ಜಾಹೀರಾತು ಗಳ ಸಾರಿ

ಹಲ್ಲು ಕಿರಿದು ನಿಂತಿಹನು, ಉದರಸವರಿ;

ಕೆರೆಗಳ, ಹಳ್ಳದಿಣ್ಣೆಗಳು ಆದವು ಮಾಯ

ಬೇರುಗಳಿದ್ಧಲ್ಲಿ ನೆಟ್ಟ ಕಂಬಗಳು, ಅಡಿಪಾಯ

ಧರೆಗಿಳಿದ ದೇವನಿಗಿಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಲು ಜಾಗ

ಕರೆದಾಗ ಬಂದು ಹೋಗ ಬೇಕಷ್ಟ ಇಲ್ಲಿ

ಹಬ್ಬ- ಹುಣ್ಣಿಮೆ ಗಳ ಪಂಚಾಂಗದ ಹಂಗಿನಲ್ಲಿ;

ಕಸಿದು ಕಿತ್ತಿ ವನುಾ ಬೇಕೆ ಎಲ್ಲ ವನು:

ಶ್ರಮ ಜೀವಿ ಕೀಟಗಳ ಜೇನು, ಸಾಗರ ಡಡಿಯ ಹವಳ -ಮುತ್ತು

ಅಲೆಗಳ ಕ್ಷಾರ, ಹಿಂಡಿ ಹೀರುವ ಕಬ್ಬಿನ ಸಾರ!

ಕೋಟಿ, ಗೋಪುರ ಮಹಲುಗಳ ಕಟ್ಟಿ

ಬಾಳದೇ ತುಂಡು ನೆಲದಲ್ಲಿ ಮಾಣ್ಣಾದವರ ಪಟ್ಟಿ

ಚಿಕ್ಕದೇನಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಕಾಣು ಅತೃಪ್ತ ನಾಗರಿಕ....!