Αητοσ_ Και_Ηλιοσ Poem by Mary Skarpathiotaki

Αητός και Ήλιος

Ένας αητός, ένας αητός περήφανος
μια με τον ήλιο μάλωνε,
μια τον εζητούσε!

Αητός

Ήλιε μου υπερήφανε
ωρ' ήλιε μου γεννήτορα
έλαεπάνω στα αψηλά
στα ανήλιαγα λημέρια!

Γιομίσαν χιόνια τα βουνά
τα νύχια μου εμαργώσαν.
Στέκουν τα δέντρα ολόγυμνα
και τα φτερά πονάνε..

'Ηλιος

Όσα μου λέγεις αητέ
περήφανε, καημένε,
νιώθω σε!
Ετούτη η βαρυχειμωνιά,
δεν ήτανε για σένα!

Γιατί δεν πάγεις χαμηλά,
πέρα στα κατωμέρια;

Αητός
Δεν πάγω στα απόμερα
δεν πάγω στις σκιούδες
Μήτε και στα χαμόδενδρα
μήτε μες στα θαμνούδια!

Μόν' στέκω στα αψηλά βουνά
Σαν κρύβεται η κλεφτουριά
Κει στέκουνε λεβεντογιοί
και στήνουν μπαϊράκια!

Τα αμούστακα τα άρματα
χαϊδεύουν τα καημένα,
δεν τα 'κλαψε η μάνα τους
Μον' τον οχτρό λογιούνται..


Λένε να παν' σε πόλεμο
στην μάχη να αντριωθούνε
Κι όλο στενάζουν οι έμορφες
Μάνες παρακαλούνε!


Φέρε Αητέ τον γιόκα μου
φερ' πίσω τον καλό μου
κι εγώ σου φτιάξω
μια φωλιά να ζεσταθείς να γιάνεις.

Πες του, η δόλια είμ'ορφανή
Και απόμεινα μονάχη
κει πέθαναν τα αδέρφια μου
ο άντρας μου, στην μάχη! ..

® Μαίρη Σκαρπαθιωτάκη

δημοτική ποίηση