είμαστε θρύψαλα διάφανου, τέλειου γυαλιού
απ΄τις πολλές γωνίες μας, στο μάτι ορατοί
είναι η μνήμη μας, από τότε ισχνή
θύματα, θήτες γίναμε άλλου πια παιχνιδιού
φίλοι της δόξας είμαστε, της κτητικής αγάπης
δράσεις χωρίς απόλαυση αν δεν κοιτάει μάτι
αν ήμασταν αόρατοι θα έφτανε ένα κρεβάτι
ένα χορταστικό φαΐ και ύπνος ονειροβάτης
της ύλης πλούτη περιττά, χωρίς ματιού αξία
οι βασικές ανάγκες μας θα είχαν σημασία
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem