सोड फुकात Poem by Dr. Ravipal Bharshankar
सोड फुकात
सोड फुकात; झालं खिरुन,
कर सुटका तु आपली; कटकटीतून.
भुई थोडी; लोकं भारी; संख्येने,
शेळ्या मेंढरांवाणी; अकलेने.
देवधर्माचे व्यसन; जडलेले,
मर्तेमढे पदोपदी; अडलेले.
हया दुःखात; झालं मिरुन,
कर सुटका तु आपली; कटकटीतून.
शिक्षणाची गोडी नाही; कसलीही,
बाया माणसांची जात; नकलीही.
भुकेपरि बात यांची; बैमानं,
जानतेही झाले सारे; हैरानं.
चल सुखात; झालं हिरुन,
कर सुटका तु आपली; कटकटीतून.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem
Delivering Poems Around The World
Poems are the property of their respective owners. All information has been reproduced here for educational and informational purposes to benefit site visitors, and is provided at no charge...
8/28/2026 7:58:16 AM # rel_20260827T145718Z_a0f1bd3
