یک خیابان آرزو Poem by Arezoo beyranvand

A dream street





'I wish for a street, thousands of alleys...



I turn to the left side of the alley from this misguided path...







The damn pills make me sleep badly



I said many times that my path will reach the moon...







The feeling of homelessness in the heart of a restless city



It destroys the prison of the world, it destroys the heart...







The cursed pills are a picture of destruction



It draws a stranger to the side of sin...







The bloodthirsty wolf is disbelief in life



He leads Yusuf Delpak to the well...







It's enough that instead of fortune-telling every time, you were hallucinating



I brought it back to my sense and faith...







Stay away from useless words during love



until you are in the religion of love and praise...







.......



'He goes to rest his heart

It is cold and dark under Khaki



Cross the border of necessity



From a difficult and narrow path







Every night he addresses himself



He falls asleep in illusion



He looks at himself



It dies with another dawn







Damn his bad dreams



He remembers the dark times



His dreams can be imprisoned



The eyes are always in one direction







The smooth road of death and destruction



The difficult road of no return



It was a difficult road ahead of him



It was dying like a ruin







The sky is tired of not raining



Dry ashes had an inferiority complex



Behind the vague wall of doubt



I have no doubt that he was used to death







Dreams are ambiguous words



In the bustle of the autumn bed



Unlike poisonous hatred



It can overflow from the fence at night







The last straw is behind the door



In the mask of long silence



The night of defeat and dust remained in the heart



you still read by sight'







.....



'The bitter coffee of your farewell had no omens



The cold religion did not have hopes for the Kaaba







The last verse of the sonnets of winter and your heart



There was no news of fatigue and crying







The sky under the feather and your eyes were pleasant



He was not afraid of the hustle and bustle of every sign







It is not without reason that you laugh at night



The fruit of the garden did not have a memory of Kal







Love your memories today



In the past, it was not so old







Enough of your suffering and suffering from this bitter game



His heart was overwhelmed by your sadness







I dreamed that I wanted to jump



He wanted to fly to you and he had no wings.

....





'I was burned with a lyric... I turned around so that you don't go away



I wandered because of a poet so that you don't go







I voted for the ax and even in the garden



I turned yellow in front of your feet so you don't go







The house had collapsed from your departure



I also got a cold so you don't go







I don't want my pride to disappear in the city



I hate the mess of a man so you don't go







I just stared indifferently at your steps



I cried in my heart so that you don't go back







Hand in hand, I gave him madness from his solitude



I was rejected into eternal silence so that you don't go







And you left and we are all alone



No matter how much this sadness is brought to my head, so that you don't go



.



.



.



Moon, I did not imagine the moon



My eyes are on the distance... I ache so that you don't go'



یک خیابان آرزو





'یڪ خیابان آرزو دارم،هزاران ڪوچه آه...



میزنم خود را به چپ ڪوچه ازاین بیراهه راه...







قرصهای لعنتی بدجـــــور خوابم میڪنند



بارها گفتم مسیرم میخورد تا قرص ماه...







حس غربت در دل شهری ڪه بی آرامشست



میڪند زندان جهان را،میڪند دل را تباه...







قرصهای لعنتی تصویری از نابودی اند



میڪشاند عاشقی را بیگنه سمت گناه...







گرگ خونخوارست ناباور شدن در زندگی



می رساند یوسف دلپاڪ را هم سمت چاه...







بس ڪه جای فال هرباره،توهم میزدی



باز آوردم بسوی حس و ایمانم پنــــــــاه...







دور شو از حرفهای بی ثمر هنگام عشق



تا شوی در مذهب عشق و ستایش قبله گاه...'







.......



'میرود جا نهد دل خود را

زیر خاڪی ڪه سرد و تاریڪست



بگذرد ز مرز ناچاری



از مسیری ڪه سخت باریڪست







هر شب او نشانی خود را



در توهم ، زخواب میگیرد



چشم وا میڪند به روی خودش



با طلوعی دوباره میمیرد







لعنتی خوابهای تلخش را



یاد دارد چو روزگار سیاه



میشود حبس آرزوهایش



چشم دارد همیشه در یڪ راه







راه هموار مرگ و نابودی



راه صعب العبور بی برگشت



راه سختی که پیش رویش بود



مثل ویرانه ای فنا میگشت







آسمان خسته از نباریدن



خاڪ خشڪ عقده ی حقارت داشت



پشت دیوار مبهم تردید



شڪ ندارم به مرگ عادت داشت







خوابها واژه های ابهامند



در هیاهوی بستر پاییز



بی شباهت به بغض مسمومی



میشود از حصار شب لبریز







آخرین دشنه پشت در مانده



در نقاب سڪوت طولانی



شب شڪست و غبار بر دل ماند



تو هنوز از نگاه میخوانی'







.....



'قهوه ی تلخ خداحافظی ات فال نداشت



مذهب سرد دلت ڪعبه ی آمال نداشت







آخرین بیت غزلهای زمستان و دلت



خبر از خستگی و گریه و احوال نداشت







آسمان زیر پر وبال نگاهت خوش بود



ترسی از همهمه و پنجه ی هر دال نداشت







بی سبب نیست ڪه در غربت شب میخندی



میوه ی باغ دلت خاطره ی ڪال نداشت







مینهی پا به سر خاطره هایت امـــــــروز



پیشترها قدمت اینهمه پامــــــال نداشت







بس ڪه رنجاندی و رنجیدم از این بازی تلخ



دل خزید از غم تو گوشه ای و حال نداشت







خواب دیدم ڪه دلم شوق پریدن دارد



خواست تا پر بڪشد سوی تو و بال نداشت'

....





'سوخــتــم با غزلی... گــــرد شدم تا نروی 



درد یک شــــاعر ولـگـــــرد شدم تا نروی 







رای مــــثبت به تبر دادمــــو حتی در باغ 



پیــــش پاهای خــــودت زرد شدم تا نروی 







خانه از رفـــتن تو سخــت فرو ریخته بود 



من هــــم آوارغــــمی ســرد شدم تا نروی 







خواســـتم رو نشود جنس غرورم در شهر 



بغـــض آشفـــته ی یک مرد شدم تا نروی 







بی تـــفاوت به قدمــــهات فــقط زل زدمو 



در دلم نـــاله ی برگــــــرد شدم تا نروی 







دست در دست جنون دادمو از خلوت خود 



به ســــــکوتی ابـــدی طرد شدم تا نروی 







و تو رفتی و گذشــت این همه از تنهایــیم  



هر چه این غم ســــرم اورد شدم تا نروی 



. 



. 



. 



ماه من پنــــجه به مــــهتاب خـیالت نزدم 



چـشم بر فاصـــــله ها...درد شدم تا نروی'