خدا نکرده اگر دل به غم دچار افتد Poem by Ahmad Mahmood Imperator

خدا نکرده اگــــــر دل به غــــــم دچار افتد

هـــــــزار دغدغــــــه بر دوشِ روزگار افتد

به سیر و گشتِ جهــان هم نمیشود درمان

دلِ که در تپشِ غصــــــــه ی نگــــــار افتد

به ناتوانی خود گریــــه ســـــر دهــد عاشق

بجای یـــــار دو چشمش به عکسِ یــار افتد

مجـــــالِ راحتی دیـــــگر نمی شـــود پیـــدا

میــانِ بستــــــرِ خوابی که نیشِ خار افتد

دگـــــر ز باغ رود آبـــروی سیب و گــلاب

که از لبـــــاسِ چمن لالــــه از شمــــار افتد

نشانــــه های زمستان و ختـــم پائیز است

که آخــــرین ورق از دفتـــــرِ چنـــــار افتد

گهی به روی سریر و گهی به روی حصیر

بلند و پستِ چه بیبــاک و ناگــــــوار افتد

عنـــــان ز دست رود مدعــــی شود حاکـم

بـدان محیط که از قـــاید اش وقـــار افتد

زمــــانی میشـــود حَلَال مشـــــکلات تویی

زمــــانی است که کـارت به نـــــابکار افتد

عزیز کرده ای یـــــزدان عزیز خواهـد شد

به پیش نابکسان گــــرچه خوار و زار افتد

اگر که پیــــر خرد لطف خود کنــد محمود

به هــــر کـــلامِ تو عنقـــادِ اعتبـــــــار افتد
---------------------------------------

شنبه 07 جدی 1398 خورشیدی

که برابر میشود به 28 دسمبر 2019 ترسایی
سرودم
احمد محمود امپراطور