ای که از لعل لبت جام شراب نزدیم Poem by Ahmad Mahmood Imperator

ای کـــه از لعـــل لبـت جـــامِ شرابِ نزدیم
خویش را از چه سبب در تب و تابِ نزدیم
عقــل از رازِ معمــــای تو چیـــــزی فهمید
هـــوش غافــل شد و ابـــــرازِ جوابِ نزدیم
عـــارض گلشن حسن تــــو عـرق میخندید
ز انگبیـــن سخنت جرعــــه ی نابِ نزدیم
از ســــواد نــگه ات هیچگه فـــارغ نشدیم
از نسیـــــــــمِ چمنــت عطــرِ گلابِ نزدیم
نرسیدم به معــــراجِ کمــــالات و هنــــــر
پنجــــــه ی شـــوق به اوراقِ کتابِ نزدیم
دیده کی سیـر شود از رخ صاحب نظران
خاک گشتیــــم ولـــی چشــم بخوابِ نزدیم
مانـــع پـــــر زدن دل نتـــــوان گـــردیدن
جوهـــــــر آیینـــــه را فـکر حسابِ نزدیم
رسد این قافله ی عمـــر به پایــان مُـــراد
توسن اندیشــــــه را زیــن و رکابِ نزدیم
شـــکر ایـــــزد که بمن داد مقـــام محمود
منـــــزل نابکسان رفتـــــــه و بابِ نزدیم
--------------------------------
احمد محمود امپراطور