آیــــــا به عشق گشتــــــه ی دیــــوانه ی چو من
از خویش رفتــــــه و شده بیــــــــــگانه ی چو من
از انتظــــــار و صبــــــــــــر و تحمـل شــــدم کباب
کس از جـــــــــگر نه پُختـــــــــه پریزانه ی چو من
اینجـــــــا که پا نهــــــــــاده ام از ســر گذشته ام
در قتـــل گه تو دیـــــده ی؟ مـــــــردانه ی چو من
عشق است خدا و بنده ی عشقش همین منم
بهر طلب نرفتـــــــــه به هــــــــــر خانه ی چو من
نادیده چشــــــــــم ساقی و صهبا و خمــــر می
ســر ناکشیـده جامـــی و مستـــــانه ی چو من
این دل هــــــــــــزار راز نگفتــــه، نگفتـــــه است
گوش دل است که بشنــــــود افسانه ی چو من
در بــــــــــزم عشق و انجمــــن حسن و معرفت
شمع خـــــرد بســـــــوزدی پـــــروانه ی چو من
ما را شنـــــــاس پیـــــــــــــر خرابـــــات بس بُوَد
زاهـــــــــــــد کجــــا شناسدی رندانه ی چو من
بشکستــــــه ی تو عهــــد و وفا را ز خود سری
گو بهـــــــر من بیـــــــــابی تو جانانه ی چو من
من امپراطور دلــــــم و فخــــــــــــــــــرم این بُوَد
بطن صـــــــــدف نـــــداردی دُردانـــــه ی چو من
-----------------------------------------------
دوشنبه 07 حوت 1391 هجری خورشیدی
که برابر میشود به 25 فبروری 2013 میلادی
ســـــــــــــــــرودم
احمد محمود امپراطور
افغانستان
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem