ز عشق اش یک عمر شد دل میان موج خون دارم Poem by Ahmad Mahmood Imperator

ز عشق اش یک عمر شد دل میان موج خون دارم
نفس می ســوزم و از سعــــی طاقت رهنمون دارم
مـــــرا از بیســـوادی ره ندادن ســـــوی دانشــــگاه
ولــــی امــــــــروز از بی دانشــــی دارالفنون دارم
دعــــا کـــن من بمیــــرم ختــــم گردد ماجــرای ما
اگـــــر چه تا قیـــــامت منـــــزلی در ارغنون دارم
بخواهی یا نخواهی چون غبـــــــار هر جا پریشانم
نهـــــان در ذره ام جولان صــــد دشت جنون دارم
فراغت کو خیـــــــال دل پر از ســــــوادی عالم را
به هر جا بشکند دل شیشــــــه ای در آزمون دارم
مرا اوهــــــام میــــگرد ز بس در اجتماع هـــر دم
تفــــــــکر همـــــــــرهی احباب در حد قرون دارم
عرق آلـــــود و پر اشک و پرشان حال و پر دردم
عجــــب بایـــد نـــکردن آشیــــــان بی ستون دارم
صراحی مشـــــــربم در کوی دلبـر سجده ها سازم
نگیـــن در خاتـــــــم طالــــع ز بخت واژگون دارم
لبــــــاس فقر بر تن وجــــدِ استغنــــــــاست منـــالم
به کم آســـــوده ام با کمتـــرین هایش سکون دارم
زمستــــــــانم بهارست و بهارم روضه ی رضوان
به چشـــم بستــــه ای خود آسمــــــان نیلگون دارم
ســــرم شد امپراطور و تنـــــم محمود و جان احمد
دو عــالم شـــــور هستی در خم عشقش فزون دارم
----------------------------------------
بامداد چهارشنبه 20 حمل 1399 خورشیدی
که برابر میشود به 08 آپریل 2020 ترسایی
#احمد_محمود_امپراطور
احمد محمود امپراطور Ahmad Mahmood Imperator