تهران Poem by Ali Abdolrezaei

این زیباست درست!
ی ِ خوبی دارد قبول!
آسمان ِ بالای سرش هم آبی ست خب!

نیستم عزیزم
می بینم چه صندلی های خوشگلی دورِعجب میزی نشسته اند
نمی موسیقی ِ لبِ دریایی دارد
بعد ِ اینی لب هایی ترین چقدر خوردن دارد
آب تنی در هوای این نابلدی را هم خوب بلدم
بلدم طوری نگاه ازلای نمی دانم
می دانم
وسطِ چشمهای تو راحت نشسته ام
و در هر طرف دست می برم
ای از تو را می خورم خوردنی تری
خر نیستم
می فهمم
تو حق داری
Ok!
اما اگر همه ی اینها
و اینها
زیرِ آسمان ِ سیاه ِ تهران بود
چقدر می چسبید