किन म? Poem by Don Subba

जब आशाहरू टुटेर झर्छन्,
जब आफ्नाहरू टाढिँदै जान्छन्,
यो निर्दोष मन सोध्छ— "किन म? "
जब चाहनाहरू अधुरा हुन्छन्,
जब सपनाहरू चकनाचुर हुन्छन्,
यो निर्दोष मन रुन्छ— "किन म? "

जब रहरहरू थुनिन्छन्,
जब खुसीहरू लुटिन्छन्,
यो निर्दोष मन सोध्छ— "किन म? "
जब इच्छा सबै मेटिन्छन्,
जब लक्ष्यहरू नै खोसिन्छन्,
यो निर्दोष मन रुन्छ— "किन म? "

किन म?
किन म?
दुःख सधैँ मेरो भागमा किन?
किन म?
किन म?
यो मन फेरि सोध्छ— "किन म? "

जब लोभले मन पोल्छ,
जब चाहनाले मुटु तोड्छ,
यो निर्दोष मन सोध्छ— "किन म? "
तर पहुँच हुनेहरू,
धनमा खेल्नेहरू,
कहिल्यै सोध्दैनन्— "किन म? "

नाम हुनेहरू,
ठूलो मान हुनेहरू,
कहिल्यै सोध्दैनन्— "किन म? "
स्वास्थ्य हुनेहरू,
धन-दौलत हुनेहरू,
कहिल्यै सोध्दैनन्— "किन म? "

किन म?
किन म?
दुःख सधैँ मेरो भागमा किन?
किन म?
किन म?
यो मन फेरि सोध्छ— "किन म? "

सत्ता हुनेहरू,
आफ्नै संसार हुनेहरू,
कहिल्यै सोध्दैनन्— "किन म? "
रूप हुनेहरू,
सुख-सुविधामा बाँच्नेहरू,
कहिल्यै सोध्दैनन्— "किन म? "

किन म?
किन म?
दुःख सधैँ मेरो भागमा किन?
किन म?
किन म?
यो निर्दोष मन सोधिरहन्छ— "किन म? "

किन म?
किन म?
कसैलाई भाग्य, कसैलाई घाउ।
किन म?
किन म?
कसैको महल, कसैको आँसु।