म आफ्नै भएर बाँच्नेछु। Poem by Don Subba

यदि म आकाशको चरी भएँ,
डाँडामाथि उड्थेँ होला,
जूनताराको काखमा बस्थेँ,
बादलसँगै हराउँथेँ होला।

यदि म तिम्रो आँखाको आँसु भएँ,
गालामाथि झर्थेँ होला,
तिम्रो मनभित्र लुक्दै-लुक्दै,
चुपचापै हराउँथेँ होला।

यदि म बाटोछेउको फूल भएँ,
घामपानी सहेर फुल्थेँ,
दुःखले जति पोल्दै लगे पनि,
हाँस्दै फेरि उम्रन्थेँ।

तर म त म नै भएँ भने,
म के बन्थेँ होला?
म आफ्नै बाटो हिँडेँ भने,
कहाँ पुग्थेँ होला?
(म त म नै भएँ भने)
भन न, म को हुँ?
रात फेरि पर्नुअघि।

यदि म तिम्रो मनको सपना भएँ,
तिमीलाई घाम देखाउँथेँ,
तिम्रा साना-साना रहरहरू,
एक-एक गरी सजाउँथेँ।

अरूको जस्तो बन्न खोज्दा,
आफ्नै रूप हराएछ,
अरूले देखाएको बाटो हिँड्दा,
आफ्नै बाटो छुटेछ।

यदि म हुरीले ढालेको फूल भएँ,
फेरि त्यहीँ उम्रन्थेँ,
टुटेको यो मन बोकेर पनि,
नयाँ बिहान कुर्थेँ।

तर म त म नै भएँ भने,
म के बन्थेँ होला?
म आफ्नै बाटो हिँडेँ भने,
कहाँ पुग्थेँ होला?
(म त म नै भएँ भने)
भन न, म को हुँ?
रात फेरि पर्नुअघि।

लुक्ने अब ठाउँ छैन,
आँसु पनि बोल्दैनन्,
अरूको सपना बोकेर हिँड्दा,
आफ्ना सपना भेटिँदैनन्।

संसारले जति तोडे पनि,
म फेरि उठ्न सिक्नेछु,
आफ्नै नाम लिएर अब,
आफ्नै बाटो हिँड्नेछु।

अब म त म नै भएँ,
जे हुँ, त्यहीँ रहनेछु,
अरूजस्तो बन्न खोज्दिनँ,
आफ्नै बाटो हिँड्नेछु।
(म त म नै भएँ)
अब म आफूलाई चिन्नेछु,
(म त म नै भएँ)
म आफ्नै भएर बाँच्नेछु।

म आफ्नै भएर बाँच्नेछु,
म आफ्नै भएर बाँच्नेछु।