किन मनले गीत गाउँछ? Poem by Don Subba

किन मनले सधैँ दुःखका गीत गाउँछ?
किन मीठो सपना देख्दा, पीडा जाग्छ?
किन दुःखले रातभरि साथ छोड्दैन?
किन नाजुक खुसी धेरै बेर टिक्दैन?

किन दुःखले हरेक हाँसोमाथि प्रश्न गर्छ?
किन खुसीको पछि-पछि छायाझैँ हिँड्छ?
किन आँखाका रङहरू बिस्तारै हराउँछन्?
सुनजस्तै चम्किने कुरा पनि फिक्का लाग्छन्?

किन मनले सधैँ दुःखका गीत गाउँछ?
किन मनले सधैँ दुःखका गीत गाउँछ?
किन मनले गीत गाउँछ?
किन मनले गीत गाउँछ?

झ्यालको सिसापारि एउटा गुलाब देखेँ,
झरी पर्दा घाम हराउँदै गएको देखेँ।
खुसी पनि पराइ नाम लिएर आयो,
दुःखले केही फुसफुसायो—फेरि हरायो।

किन दुःखले हरेक हाँसोमाथि प्रश्न गर्छ?
किन खुसीको पछि-पछि छायाझैँ हिँड्छ?
किन आँखाका रङहरू बिस्तारै हराउँछन्?
सुनजस्तै चम्किने कुरा पनि फिक्का लाग्छन्?

किन मनले सधैँ दुःखका गीत गाउँछ?
किन मनले सधैँ दुःखका गीत गाउँछ?
किन मनले गीत गाउँछ?
किन मनले गीत गाउँछ?

सायद चोटले नै निको हुन सिकाउँछ,
सायद खरानीले सत्य सम्झाउँछ।
सायद अँध्यारोले बिहान चिनाउँछ,
सायद टुटेको मनले उज्यालो सम्हाल्छ।

किन मनले सधैँ दुःखका गीत गाउँछ?
किन मनले सधैँ दुःखका गीत गाउँछ?
किन मनले गीत गाउँछ?
किन मनले गीत गाउँछ?