We hebben alles achtergelaten, we voelen voor het eerst sinds lang iets,
we gaan in de vlakte zwemmen, ja, laat ons duiken
en daarna ga je op je rug liggen op het rotsblok met je ogen wijdopen.
Ik dacht, het was sterker dan ikzelf, wat als er toch niets,
wat als er niemand uit een andere ruimte of tijd, wat als ik wakker word
en merk dat jij er niet langer, wat als uiteindelijk helemaal niets?
Alsof je je in een meer laat zakken drijf je op je rug, wijd open. Je vingers bewegen.
het kan toch niet dat dit …
Je vingers bewegen. Je ligt diep op de bodem en uit je mond komt, van zo diep komt
het uit je, heel traag.
Ik dacht, ik kon niet anders, als ze maar nooit … Als ik maar ooit
iets kan worden van wat je wilt. Van zo diep komt het uit je ooghoeken
en uit je mondhoeken en uit je onderrug,
uit je buik. Je vingertoppen bewegen. Je brekende ogen.
Wil je dat altijd voor me blijven doen, die brekende ogen?
En die vingers.
Jij kijkt, leunend op je ellenbogen, wijd open, glimlachend, blijf
zo kijken,
alsof je uit een pop (nat nog) een vlinder ziet kruipen.
...
Read full text