Peter Verhelst Poems

4.
Als jij niet langer, niet meer
Hier, louter herinneringen, één voor één
Verdampend, en ik altijd overal alleen
Op zoek naar niets, door slapeloosheid verteerd

Omdat ik niet van je wil dromen.
Ik wil niet dat je doet alsof je er nog bent
Niet langer vlees en spieren, geen geile, lome
Glimlach meer, ik ben niet langer wie je hebt gekend,

Je hebt me met je meegenomen. Laat
Het ding dat ik hier ben met rust,
Een ding vol pijn dat leeg moet lopen, doodshaat

Die zichzelf verbrandt, tot ik gezuiverd en gelouterd en -
Zorg goed voor wie ik was. Denk nog één keer aan de kus
Die ik had willen zijn. Vergeet de kus die ik niet langer ben.
...

4.
If you no longer, not here
Anymore, just memories, evaporate
One at a time, and I alone always, everywhere
In search of nothing, by a sleepless state

Consumed, to keep myself from dreaming of you.
I don't want you to pretend that you're still here
Now neither lustful, languid smile nor flesh and sinew,
I'm no longer the one with whom you were familiar.

You've taken me with you. Leave
Alone the thing that I am here within,
A thing so full of pain it needs to grieve,

A deadly hate that burns itself, till I am purified and purged and -
Take good care of who I was. Think of the kiss I wish I'd been
Once more. Forget the kiss I no longer am.
...

Niemand weet uit welk verhaal Stilte komt.
Getik van teen- en vingernagels op de houten vloer.
Alsof ze dorst heeft

komt ze almaar dichterbij, adem naast een oor.
Ze buigt door haar poten, besnuffelt onze haren, onze jas,
schoenen, oksels, vingers, mond, op zoek naar angsten, tederheden,
dromen, de geheimen die we voor onszelf verbergen. Diep

ademt ze in. Lange spieren in de rug.
Kleine borsten. Fluwelen buik. Ze kruipt over ons heen,

binnenstebuiten, zuchtend, we mogen aan haar lippen
ruiken, aan haar tong. Adem haar diep in.

Zodra de zaal weer leeg is wordt het podium ontruimd,
de botten van de angst, de vingerkootjes tederheid, de haren
van de dromen, pezen van geheimen op een hoop gegooid.
Het zeil wordt dichtgevouwen
naar het dak gebracht. Boven de schouwburg cirkelen meeuwen.

Niemand weet naar welk verhaal Stilte zoekt - elke nacht
ijlt ze door de straten. We duwen onze onderbuik tegen het raam,
naakt staan we achter glas van haar te dromen.
...

Nobody knows which story gave birth to Silence.
Click of toe- and fingernails on the wooden floor.
As if thirsty,

she keeps coming closer, breathing next to an ear.
She bends her legs, sniffs our hair, our coats,
shoes, mouths, armpits, fingers, searching for fears, dreams,
tenderness, the secrets we keep hidden from ourselves. She takes

a deep breath. Long back muscles.
Small breasts. Velvet belly. She crawls over us,

inside out, sighing, letting us smell her lips,
her tongue. Breathe her in.

As soon as the audience has left, the stage is cleared:
the bones of fear, the phalanges of tenderness, the hair
of dreams and the sinews of secrets piled together.
The folded canvas is raised
to the roof. Over the theatre, seagulls circle.

Nobody knows which story Silence is seeking - every night
she hurries through the streets. We stand naked at the window,
bellies pressed against the glass and dreaming of her.
...

Als ik op jullie in het donker wacht
houd ik een zakdoek aan mijn mond
om mij ervan te vergewissen dat ik bloed
want enkel wie kan bloeden kan ook dromen.
Ik druk het doekje zachtjes aan. Voor wie

heb ik me mooi gemaakt alsof ik ja heb willen zeggen
op een vraag die niemand heeft gesteld; de wereld
is een gat dat warmer wordt naarmate het zich vult

met lichamen. In het duister trilt een telefoon vergeefs.

Hoeveel levens sta ik hier al, handen
in mijn jaszakken, gesloten ogen, alsof iemand in me neuriet.

Alles mogen jullie van me vragen. Trager dan olie
is het wiegen van mijn heupen. Nog trager
druipt mijn jas, die dikste olie, van me af.

Ik was nooit voorheen zo naakt, dat denk ik
als ik achterover buig, zakdoek klevend op mijn lippen. Nooit zo wijd.
Tot mijn hoofd tussen mijn knieën opduikt
en we elkaar eindelijk aankijken

alsof we elkaar willen beademen.
Verblindend licht. Zoveel verlangen -
gegil van meeuwen.
...

Waiting for you in the dark
I hold a tissue to my mouth
to make sure I am bleeding
because only those who bleed can dream.
I apply a gentle pressure. Who have I

made myself beautiful for as if saying yes
to a question no one's asked? The world
is a hole that grows warmer as it gorges

on bodies. In the darkness a phone vibrates in vain.

How many lives have I already stood here, hands
pocketed, eyes closed, as if someone inside me is humming?

You can ask me anything. Slower than oil
is the swaying of my hips. Slower still,
my coat, that thickest of oils, dripping off of me.

I have never been this naked before, that is what I think
as I lean back, tissue stuck to my lips. Never this wide.
Until my head appears between my knees
and we are looking at each other, finally,

as if to breathe into each other.
Blinding light. So much desire -
the screech of gulls.
...

Eindelijk laat de onderstroom zijn prooien vrij,
losgerukte drijfbladeren, piepschuim. Ik waad
door borsthoog, schuimend water. Een matras.
Een ijskast. Een schoen als een wiebelend bootje.

Ik zal in de ijskast slapen, drinken uit de schoen.
Ik zal de matras opensnijden, door vel en speklagen heen,
mijn hoofd tot de nek in die muil
om er de schedel uit te rukken.

Zoveel gaat verloren. We duiken

naar waar het water zwart en taai is, mijn schedel en ik,
nieuwe vissoort met longen en ontstellend grote ogen,
op zoek naar een trage, lichtgevende, fluwelige staart.

Diepe, eenzame gezangen die tientallen kilometers ver te voelen zijn.

Waar zullen we het lichaam van Ophelia vinden, in welke wonde
blinkt haar liefde, metalen haak door een lip,
opensperrend tandartsding in de mond alsof ze verbaasd is?

In het water drijven zilveren jurken
die zich weldra het land op slepen en wij alles,

mijn schedel en ik, alles zullen we bevechten
voor de schoonheid van Ophelia.
...

Finally the undercurrent releases its prey,
torn leaves, polystyrene. I wade
through chest-deep, frothing water. A mattress.
A refrigerator. A shoe like an unsteady boat.

I will sleep in the fridge, drink from the shoe.
I will slice open the mattress, cutting through skin and layers of fat,
my head up to the neck in its maw
to tear out the skull.

So much is lost. We dive

down to where the water is black and viscous, my skull and I,
a new species of fish with lungs and outrageously large eyes,
searching for a slow, luminous, velvet tail.

Deep, lonely song that makes itself felt for miles around.

Where will we find Ophelia's body, in which wound
does her love shine, metal hook through a lip,
a dentist's dilator in her mouth as if she's surprised?

Silver dresses floating in the water
will soon drag themselves up onto land and we,

my skull and I, will declare war on everything,
all for the beauty of Ophelia.
...

Twee lichamen staan hoofd tegen hoofd.
Urenlang spreken ze in elkaars mond
tot de woorden van hun kin druipen: wanhoop, slaap, verveling,
wil, liefde, dromen, verlangen, tederheid, onderwerping.

Wie van beiden spreekt als eerste het woord mes uit
terwijl de ander antwoordt: hoofd, wenkbrauwen, bovenlip, wangen,
kin, borst, oksels, buik, geslacht,
om gladgeschoren te worden? Ivoor. Albast.

We gaan de schouwburg uit, elk met een lichaam op de rug,
stappen in de auto, rijden naar huis.

In de slaapkamer leggen we ze mond aan mond
alsof ze horizontaal in bed staan.

We drukken ons elk op onze kant tegen een rug aan,
arm om middel, kin op schouder, met open ogen,
klimmen over die lichamen,
kussen ons slapend in elkaar vast.
...

Two bodies stand face to face,
speaking into each other's mouths for hours on end
until the words are dripping from their chins: despair, sleep, boredom,
willpower, love, dreams, desire, tenderness, submission.

Which of the two first says the word razor
while the other answers, head, eyebrows, lip, cheeks,
chest, chin, armpits, belly, pubes,
to be shaved? Ivory. Alabaster.

We leave the theatre, carrying a body each,
get in the car, drive home.

In the bedroom we lay them mouth to mouth
as if they're standing horizontally in bed.

From our two sides we press against their backs,
arms around waists, chins on shoulders, open-eyed,
climbing over those bodies,
kissing ourselves together in our sleep.
...