Salamat Padaba Kong Eskwelahan Poem by SALVADOR CENITA

Sa sakong paglakaw sa tanos na dalan,
Sakong naagihan an marhay na eskwelahan;
Sentro nin kadunungan asin marhay na kaugalian,
ako nakalaog, kaugmahan sakuyang namatian.

Alagad ako nakubhan dahil sa nahiling,
Iba- ibang pandok an sako napakiling;
May nakaulok, may dagit, may nagsasagin- sagin,
Igwang mamundo, igwa man nin papansin.

Sa pag agi nin mga taon, bulan asin aldaw,
Sakuyang namidbidan lalo na an makakaraw;
Mga parahagad kan balon kong ampao,
An gibo ninda ki Madam magpatuyaw.

Alagad may maboot akong mga kaklase,
Uya sa pagtabang, nasa likod ko pirmi;
Magturogang na pagtrato, warang makasadiri,
Marahay na impluwensya, lalo na sa pag-uugali.

Kaya ako namakarhay, urgulyo ni Ma asin Pa,
An pag-adal sakong ikinakaugma;
Turong karahayan, kadunongan nin Maestro asin Maestra,
Sakong isasabuhay, itatabang sa kapwa.

Sa sakuyang pag tapos kan pag- adal sa eskwelahan,
Mapadagos kan paglakaw sa dalan nin Kagurangnan;
Rurumdumon an gabos na sakong inadalan,
Salamat saimo padaba kong eskwelahan!