Terwijl blad over het pad stuift, het lijf zich Poem by Hester Knibbe

*

Terwijl blad over het pad stuift, het lijf zich
al indekt tegen het sneeuwen, in het hoofd nog

restanten van zomer: we zaten die avond
buiten aan tafel te praten en spraken
de vleespotten aan, de uilen

maakten de nacht tot spektakel.
We zagen ze niet maar hoorden ze
dwars door het donker roepen naar

niemand in het bijzonder. IJl respons
kwam van ver en schijnbaar van hoger.

Wij deden ze na, hadden het liefst ook
voor even onzichtbaar verheven gewacht op
een antwoord dat zeker zou komen. Maar wij

zaten veel lager, lachten en dronken bijna luchthartig
ons scherven- en flessengeluk bij elkaar.