ಕಲಾ ಜ್ಞಾನಿ...! Poem by Vidya Pandarinath

ಕಿರು ಡಮರು ಕುಣಿಸಿ, ಕೆಂಪು ಕರವಸ್ತ್ರ ತೇಲಿಸಿ
ಕೋಲು ಮೊಗ, ಒಣಕಲುದ ದೇಹದ, ಜೋತು ನಡೆಯ
ಬುಡ ಬುಡಿಕೆ ಯವನೊಬ್ಬ ಇಂತೆಂದೆ:
'ಊರು ಉರಿದು ನಾಡುತೇಲಿ ಹೋಗಲಿದೆ;
'ಪಡುವಣಕೆ ತಿರುಗಿ ನೆಲೆಕಾಣಿರಿ: ಡಿಟವಾಣಿ - '
ದಾನದೇಣಿಗೆಯನು ಜೋಳಿಗೆಗೆ ಸುರಿದು,
ಆವೇಶ ಆದೇ ಶವಾಗಿಸಿ, ತಲೆಅಲ್ಲಾ ಡಿಸುತ
ತಿರುಗಿನೋಡದೇ ಸರಸರನೆ ನಡೆದಿದ್ದ;
ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ ಅವರು -ಇವರು, ಅಲ್ಲಿ- ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತವರು
ಅತ್ತ- ಇತ್ತ ಓಡಾಡಿ, ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಸೇರಿ -
ಸುರಿದರು ಹುಚ್ಚು ಕಲ್ಪನೆ ಯ ಮೂಟೆ ಯೊಳಗಿನ
ಚಿತ್ರ ವಿಚಿತ್ರ ದಿಗ್ಭ್ರಮೆಯ ಸುರುಳಿ ಗಳನು....!



ಕಾಲ್ಗೆ ದರಿ ಕಾಳ ಹುಡುಕುವ ಕೋಳಿ ಗಳಂತಾದರು: ಉಳಿದವರು
ಹಗಲು ಉರುಳಿ ಇರುಳ ಹೊದಿಕೆಯ ಬಿಟ್ಟು
ಮಾಯವಾದ ಬೆಂಕಿ ಚೆಂಡಿನ ಆದೇ ದಿನಕರ
ಮರಳಿ ಹಾಯ್ದ ದಾರಿಯಲೇ ಬೆಂದು ಹೋದ;
ಉರುಳಿದ ಘಳಿಗೆ ಗಳು ಗಂಟೆ ಗಳಾಗಿ
ದಿನ, ವಾರ, ಮಾಸಗಳಾದವು: ಬೆದರಿಕೆ ಕಾತುರವಾಯಿತು
ಕೌತುಕ ಹವ್ಯಾಸ ವಾಯಿತು - ಇದ್ದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದ ನು ಕಾಣುವುದು.
ಬದುಕಿಗೆ ಮಿಥ್ಯ ತುಂಬುವ ಬುಡಬುಡುಕಿಯ ಬಡಬಡಿಕೆ.