ಆಹಾ! ಜೀವ ಜಲ.. Poem by Vidya Pandarinath

ತರಗೆಲೆಗಳ ಸುತ್ತ ತಿರುಗಿ ನುಸುಳಿ, ಮೆದು ಕಚಗುಳಿಗಳ ನೀಡುತ್ತಲೇ
ಮಂದಹಾಸ ದೀ ಬೀಸುತಿದೆ ತಿಳಿಗಾಳಿ,
ಮಂಪು ಬರಿಸುವ ಅದೇ ತೆರದಿ;
ವಿಣುಕಿ ಮಾಯವಾಗುವ ಹೊನ್ನ ಕಿರಣಗಳ
ಅಲ್ಲಿ -ಇಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿಯ, ಚರಣಗಳ
ಬಳಿಯ ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಾಲೆ ಯ ಆಟ;
ಆಹಾ! ಸೊಬಗಿನ ತುಂತುರಗಳ ಮಾಟ!
ಎಲ್ಲಿಯೋ ಹುದುಗಿ ಅವಿತು ಕುಳಿತ
ಮನದಾಳದಲ್ಲಿನ ಎಳೆಗಳಲಿ ಸೆಳೆತ;
ಸೂಪ್ತ ಸಂತಸ ವನು ಹೊರ ಹೊಮ್ಮಿ,
ಚೈತನ್ಯ ದಾ ಅನಂತ ಕುಡಿಯಾಗಿ ಚಿಮ್ಮಿ
ಮೂಡಿ ಬರುತಿದೆ, ಬಹುರೂಪಿ ಯಾಗಿ
ಅಮಿತ ಆನಂದದ, ಸ್ಫೂರ್ತಿಯ ಝರಿಯಾಗಿ



ಮಾಯಾ ಮೇಘಗಳು ಹುಬ್ಬುಗಂಟನಿಕ್ಕುವ, ಚದುರುವ ಓಟ; ಒಟ್ಟಾಗಿ ಧುಮುಕುವ,
ಹಸಿರಿನ ಉಸಿರಾಟದ; ಕೇಸರು, ಕಲ್ಲು ಬಂಡೆ ಗಳ
ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಧುಮುಕುತ ಧವಳ ಹರಳು ಗಳ
ಚಿಮ್ಮುತ್ತ ಹಾಡಿ ನತಿ೯ಸುವ ಲಹರಿಯ,
ಉನ್ಮಾದ, ಸೌಂದಯ೯ದ ಆ ಪರಿಯ
ಕಾಣದೇ ವಿಕಸಿತ, ವಿಸ್ಮಿತ ಈ ಲೋಕ?
ತಾಪ, ಪಾಪ, ಶಾಪ ಗಳ ಮುಕ್ತಿ ಯ ನಾಕ ತರಲೆಂದೇ ಜಪ, ತಪ ದಂಡಗಳ ಸಲ್ಲಿಸಿರುವವರಿಲ್ಲವೇ?
ಎಲ್ಲೇ ದಾಟಿದ ಲೋಪ ಗಳ ಸಹನೆ ಮೀರಿ,
ಮುಸುಕಿದ ಘನ ಕಾಮೋ೯ಡಗಳನು ಚೀರಿ ಝಾಡಿಸಿ, ಪೀಡಿಸಿ, ಎತ್ತಿ ಮುಳುಗಿಸುವ, ಇಳೆಯ
ಕೊಚ್ಚಿ ಕೋಂಡೋಯ್ಯುವ, ಚದುರಿಸುವ ಪ್ರಳಯ
ಕಂಡು ಬೆಚ್ಚಿ, ಬಿಳಿಚಿ, ಸ್ತಬ್ಧ ವಾಗಿರುವವರಿಲ್ಲವೇ?