Ewa Lipska

Chciałabym mieszkać Gdzie Indziej.
W haftowanych ręcznie miasteczkach.

Spotykać się z tymi
którzy nie przychodzą na świat.

Bylibyśmy wreszcie szczęśliwie samotni.
Nie czekałby na nas ani jeden przystanek.

Żaden przyjazd. Żaden odjazd.
Przemijanie w muzeum.

Żadne wojny nie biłyby się o nas.
Żadna ludzkość. Żadne wojsko. Żadna broń.

Śmierć na rauszu. Byłoby wesoło.
W bibliotece wielotomowy czas.

Miłość. Nieprzytomny rozdział.
Przewracałaby nam szeptem kartki w sercach.
...

I'd like to live Elsewhere.
In hand-embroidered towns.

To meet those
who are not born into the world.

At last we would be happily alone.
No stop would wait for us.

No arrival. No departure.
Evanescence in a museum.

No wars would fight for us.
No humanity. No army. No weapon.

Tipsy death. It would be fun.
In the library a multi-volume time.

Love. A mad chapter.
It would turn the pages of our hearts in a whisper.
...

Lubię panią pisze do mnie dwudziestoletni poeta.
Początkujący cieśla słów.

Jego list pachnie tarcicą.
Jego muza drzemie jeszcze w różanym drewnie.

W literackim tartaku ambitny hałas.
Czeladnicy okładają łatwowierny język fornirem.

Przycinają nieśmiałe sklejki zdań.
Wystrugane heblem haiku.

Problemy zaczynają się
z wbitą w pamięć drzazgą.

Trudno ją wyjąć
jeszcze trudniej opisać.

Lecą wióry. Ogryzki aniołów.
Pył do samego nieba.
...

I like you, a twenty-year-old poet writes to me.
A beginning carpenter of words.

His letter smells of lumber.
His muse still sleeps in rosewood.

Ambitious noise in a literary sawmill.
Apprentices veneering a gullible tongue.

They cut to size the shy plywood of sentences.
A haiku whittled with a plane.

Problems begin
with a splinter lodged in memory.

It is hard to remove
much harder to describe.

Wood shavings fly. The apple cores of angels.
Dust up to the heavens.
...

Sklepy zoologiczne. Obóz internowanych
z mojego dzieciństwa.

Świnki morskie. Papugi. Kanarki.
Chorowity zapach niewoli.
Trociny wydarzeń.

W domu wypluwałam depresję.
Kotka Antygona nie pokazała się więcej.
Łapki na myszy spod Verdun
i potem ciąg dalszy aż do Auschwitz.

Nie wiedziałam czym się to skończy
kiedy zgłaszałam się do życia.
Na ochotnika.
...

Pet shops.
The internment camp
from my childhood.

Guinea pigs. Parrots. Canaries.
The sickly scent of captivity.
Sawdust of events.

At home I spat out depression.
Antigone the cat didn't show up any more.
A mousetrap from Verdun
and then all the way to Auschwitz.

I didn't know how it would end
when I signed up for life.
A volunteer.
...

Zgadzam się na ten krajobraz
który nie istnieje.

Ojciec trzyma w ręce skrzypce.
Dzieci oblizują dźwięk.

Przeciąg
potrąca płatki róż.

Potem wojna. Tracimy się z oczu.
Całymi zdaniami ukrywają się słowa.

Pusty pokój
zaparkowany w mroku
kamienicy.

Proszę zostawić wiadomość
mówi nikt.
...

I agree to this landscape
which does not exist.

The father is holding a violin.
Children are licking at the sound.

A draft
brushes the rose petals.

Then the war. We lose sight of one another.
Huddled in full sentences, words are in hiding.

An empty room
parked in the twilight
of an old apartment house.

Please leave a message,
says no one.
...

Umieramy coraz piękniej
w kolekcji Gianniego Versace.
Elegancja jest pisklęciem estetyki.

Biegamy po kościołach mody
wierząc że w pomarańczy będzie nam do twarzy.

Całujesz mnie w przymierzalni
patrz, w zieleni po prostu klęska Rzymu.

Rozwiązujemy rebusy naszych archetypów.
Przekładamy berety na języki obce.

Wieczorem mamy zaproszenie
na wernisaż Sądu Ostatecznego.

Wchodzimy bez biletów.
Dzisiaj jest martwy wstęp.
...

We die more and more beautifully
in Gianni Versace's collection.
Elegance is aesthetics' nestling.

We bustle about the churches of fashion
believing that the orange will suit us.

You kiss me in a changing room
Look, it's just Rome's fall in green.

We solve the puzzles of our archetypes.
Translate berets into foreign languages.

Tonight we are invited
to the opening of the Last Judgment.

We enter without tickets.
Today is dead admission.
...

Życie które otrzymał w testamencie
tak mówiła babcia
cóż to za majątek?

Wlecze za sobą dni
których wolałby nie znać.
Obozowe dzieciństwo.
Zabawki z drutów kolczastych.

Walizka z tamtych czasów
nadana na bagaż powietrzny
do dzisiaj udaje ptaka.

Podarowany los ktoś powie
udało mu się przeżyć

Będzie do końca w swojej własnej
mniejszości.

Kto to może zrozumieć. Nawet Bóg
który prosi o ogień w zadłużonej ciemności parku
to tylko bezradność która obraca się w proch.
...

The life which he was bequeathed
as grandma used to say
what kind of inheritance is that anyway?

He drags behind him days
He'd rather not have known.
A concentration-camp childhood.
Barbed-wire toys.

A suitcase from those days
airmailed
still pretends to be a bird.

He's been living on borrowed time one might say
he's managed to survive.

Till the end he will remain in his own
minority.

Who could make sense of that. Even God
asking for a light in the park's mortgaged darkness
is just helplessness which turns to dust.
...

Szczupły. Nieśmiały.
Krótki sen. Bóle głowy.
Bał się lęku.

Żył w czasach turystyki zbrodni.
Listy podejrzanych. Aresztowania. Egzekucje.

Dla piromanów dobry czas. Podczas procesji
na sześciu miejscach zadumy
stosy palących się skazańców.

Niewyczerpane aleje zdrady.

Rok 1535. W Paryżu.
Drobiazgowo przeszukano mu pokój.
Skonfiskowano papiery. korespondencję.

Jest autorem traktatu o śnie duszy.

U katolików dopatruje się zuchwałości szatana.
Do tego dżuma. Klęska głodu.

Rok 1541. Powrót do Genewy.
Wzajemne prowokacje.
Fanatyczna nienawiść.

Ujadający na ulicach terror.

Nie ratuje go religia. Utopijna wizja wieczności.
Słabnie. Coraz bardziej słabnie.

Oschły krajobraz. Czerwona strużka światła.
Pogłos zła.

Słabnie. Coraz bardziej słabnie.
Umiera.
Nawrócony na grzech.
...

A slim one. And shy.
Little sleep. Headaches.
He was afraid of fear.

He lived in an age of crime tourism.
Letters of suspects. Arrests. Executions.

A good time for pyromaniacs. During processions
on six sites of meditation
stakes of burning convicts.

Inexhaustible avenues of treason.

The year 1535. In Paris.
His room was meticulously searched.
Confiscated papers. Correspondence.

He's the author of a treatise on the soul's dream.

In Catholics he discerns Satan's audacity.
To top it all bubonic plague. Famine.

The year 1541. Return to Geneva.
Mutual provocations.
Fanatic hatred.

Terror yapping in the streets.

Religion doesn't save him. A utopian vision
of eternity.
He weakens. Weakens more and more.

A dry landscape. A red trickle of light.
Echo of evil.

He weakens. Weakens more and more.
He dies.
Converted into sin.
...

1.

Podziwiam nowe pokazy ustrojów.
Swobodną elegancję Armaniego.

Zapalenie płuc owinięte szalem trawy.
Ostatni już krzyk demokracji.

Szpaler czerwonych ust.
Wiwatującą miłość.

Na podium umarłe modelki.
Tory kolejowe makijażu
rozmazane przez impresjonistów.

Teraz wszystko stało się bardziej wyraźne.
Bóg przyznał się
że jest tylko człowiekiem.

Pod szarym
plastrem chmury
weksel bez pokrycia.

Na ekranie nieskrępowany
ruch stuleci.

Oni już byli.
My właśnie jesteśmy.
Wy dopiero będziecie.

Oni już byli.

W miejscu Edenu stoi miasto.
Pasie się blokowisko
na kamiennych łąkach.

Żółta tenisowa piłka
trafia w środek światła.

Wy dopiero będziecie.

Zrobimy wam miejsce
w osieroconej przyszłości.

Zostawimy w miarę sprawny ogród.
Wieczerzę w Emaus Caravaggio.

Zwróćcie uwagę na postać
właściciela gospody.
Na zgniłe jabłka. Figi. Owoce granatu.

Oni już byli.
My właśnie jesteśmy.
Wy dopiero będziecie.


2.

Otwieram drzwi moich lektur.
Wypadają liście.

Na tej bilardowej ziemskiej kulce
tyle się zdarzyło.

Pęcznieje powieść ludzkości.
Puchną rozdziały ulic
Giorgio de Chirico.
Niezmordowany silnik wyobraźni.

Na scenie MacHamlet`s.
Teatr szybkiej obsługi.
„Biedny Yorick". Glutaminian sodu.

Świadkowie historii
z pobliskiej frytkarni.

Żegnajcie Ofelie z konserwantów.
Chipsy strachu porywa wiatr.

3.

Miało być inaczej. Wtedy na mostku
przysięgałeś na tęczę. Przyszłość
z podbitą na wieczność gwarancją.

Planowaliśmy życie
pochyleni nad topograficzną mapą.
Oddech w oddech.
Zieleń miała kolor namiętności.

W tym czasie
analfabeta czytał już „Mein Kampf".
Iskry zrywały się z krzykiem.

Teraz wszystko stało się bardziej wyraźne.

Bóg przyznał się
że jest tylko człowiekiem.

Na bilbordach polowanie na cud.
Perfumy Jesus del Pozo
wpływające do morza.

Czytam starannie kochanka.
W najdrobniejszych szczegółach
przywołuję pamięć.

Sen nie zaczekał na nas.
Zapominamy o tym
że nas nie ma.

Wychodzę na balkon miasta.
Parują sople świateł. Oddycham.

Wymyślam wszystko od nowa
zapatrzona w pomarańczę Newtona
i w twoje oczy
które odzyskują
mój wzrok.
...

1.

I marvel at new system shows.
The casual elegance of Armani.

Pneumonia wrapped in a shawl of grass.
Already the last cry of democracy.

A line of red mouths.
Cheering love.

On the catwalk dead models.
Railroad tracks of make-up
smudged by the impressionists.

Now everything has become clearer.
God has admitted
to being only human.

Under the gray
slice of a cloud
a dud bill of exchanges.

On the screen the unimpeded
motion of the centuries.

They already were.
We just are.
You are yet to be.

We just are.

In the place of Eden stands a city.
A cluster of blocks of flats
graze on stony meadows.

A yellow tennis ball
hits its mark at the light's center.

You are yet to be.

We will make room for you
in the orphaned future.

We leave behind a moderately healthy garden.
Caravaggio's The Supper at Emmaus.

Take note of the figure
of the inn keeper.
Of rotten apples. Figs. Pomegranates.

They already were.
We just are.
You are yet to be.


2.

I open the door to my books.
Leaves fall out.

On this billiard ball of earth
so much has happened.

A novel of humanity swells.
Bloated chapters of streets
by Giorgio de Chirico.
The imagination's tireless engine.

MacHamlet's on stage.
Self-service theater.
"Poor Yorick." Monosodium glutamate.

Witnesses of history
from a nearby fast food joint.
Farewell to Ofelias made of preservatives.
Chips of fear carried by a gust of wind.


3.

Everything was supposed to be different. Then
on the bridge you swore on a rainbow. The future
had an eternity's guarantee.

We planned life
bent over a topographical map.
Breath to breath.

At this time
an illiterate was already reading Mein Kampf.
Sparks sprung up with a scream.

Now everything has become clearer.

God has admitted
to being only human.

On billboards the hunt for miracles.
Jesus del Pozo perfume
flows into the sea.

I read a lover carefully.
I recall a memory
with its finest details.

A dream did not wait for us.
We forget that
there is no us.

I go out onto the balcony of the city.
The icicles of light evaporate. I breathe.

I invent everything anew
with my eyes fixed on Newton's orange
and on your eyes
which recover
my vision.
...

Oni już byli.

Stoją na straconych datach.
Niewyraźni. W tle opryskliwe chmury.

W kinie Hollywood
gwiżdże pociąg opuszczonych krzeseł.

Resztka filmu
oddycha jeszcze przez usta ekranu.

„Ale Wenecja tak bardzo jest dla mnie
cmentarzem szczęścia, że nie mam siły
do niej powrócić" - pisał Marcel Proust.

My właśnie jesteśmy.

W miłosnej globalizacji
ulegamy zmysłowym prawom rynku.
Spekulacyjnym ogniom sztucznym.
Skorumpowanej pościeli Szekspira
w narodowym teatrze.

Przykleja się do nas miasto
muskularnych stadionów.

Piracka kopia dobrobytu.

Jeszcze nie mówi nam nic
skrucha zwiędniętej róży.

Arytmia nieskończoności.
Gigabajty pamięci.

Nad ranem
dygocze bigoteryjny wietrzyk.

Skanuje nasze płuca
antywirus Norton.

Wokół
stłuczone szkło szronu.

Wy dopiero będziecie.

Na balkonie kobieta
chmura zbliżona do pocałunku.

Drży noc sylwestrowa.

Dwudziesty drugi wiek.
Dwudziesty trzeci wiek.
Dwudziesty czwarty wiek.

Łączy nas
farbiarnia wschodów i zachodów słońca
szlifiernia magii słów i ognia.

Dzieli nas na zawsze.
...

They already were.

They fight a losing battle of dates.
Blurred. Surly clouds in the background.

In the Theater Hollywood
a train of abandoned chairs whistles.

The remains of films
still breathe through the screen's lips.

"But Venice means happiness's burial
ground to me so much that I don't feel up
to returning"—wrote Marcel Proust.

We just are.

In love's globalization
we succumb to sensuous market forces.
Speculative fireworks.
The corrupt bed linens of Shakespeare
in the national theater.

A city of muscular stadiums
sticks to us.

A pirated copy of welfare.

A wilted rose's penitence
doesn't tell us anything yet.

Arrhythmia of infinity.
Gigabytes of memory.

At dawn
a bigoted breeze shivers.

Norton antivirus software
scans our lungs.

All around
the broken glass of frost.

You are yet to be.

On a balcony a woman
a cloud resembling a kiss.

New Year's Eve night is trembling.

The twenty-second century.
The twenty-third century.
The twenty-fourth century.

We are connected by
a dye works of sunrises and sunsets.
A polishing shop of magic, words and fire.

They divide us forever.
...

In the palm of my hand I hold this landscape
I cover by tram. Line number one.
I feel the iron of wheels. Submissive strips of rail.
...

Study death. Learn it by heart.
Following to the rules of spelling
dead words.
Spell it together
...