Nyk de Vries

Het ergste wordt altijd overschaduwd door iets wat nog weer erger is. Nadat haar been was overreden, hoorden we Hansje nooit meer over haar koortslip. Maar het gezeur zat in de familie en toen ik haar in de Alpen over de paden reed, zag ik haar hand toch weer richting mond gaan. Vliegensvlug dook ik naar voren en voor ik het wist kusten we elkaar, zo hevig als ik nooit eerder iemand had gekust. Een bijzonder moment, daar in die Alpen, al werd het helaas verknald. Juist op dat ogenblik keerde Jezus Christus terug op aarde.
...

The worst is always overshadowed by something even worse. After her leg got run over, we never heard another word from Hansje about her cold sores. But whinging ran in the family and, pushing her along the Alpine paths, I saw her hand creeping back up to her mouth. Quick as lightning, I leapt forward and before I knew it we were kissing each other, more passionately than I had ever kissed anyone before. A special moment, there in the Alps, even if, unfortunately, it came to nothing. In that very instant Jesus returned to Earth.
...

In donkere wein kaam oanriden en in lyts famke stapte út. Se krige in taske oanrikt en fleurich ferklaaid as clowntsje rûn se it skoalplein oer. Yn 'e skoalle die lykwols bliken dat karnaval pas oare wike wie. It famke wie as iennichste sminkt en de hiele moarn moast se treasteleas gûle. Tsjin trijen kaam har mem om har wer op te heljen. Dy skrok raar doe't se it ferhaal hearde en wiidweidich en mei triennen yn 'e eagen fertelde se wat der dy moarn allegear ferkeard gien wie. Se hie miskien mar better swije kind. Dingen útlizze, dat kinne we allegear hiel goed.
...

A dark car drove up and a small girl dressed as a clown got out. She took her bag and crossed the schoolyard. But at school it turned out that carnival wasn't until next week. The girl was the only one with face paint and she cried inconsolably all morning. Around three her mother came back to pick her up. She was shocked to hear what had happened and, with tears in her eyes, related in detail everything that had gone wrong that morning. She'd probably have done better to keep it to herself. Explaining things, that's something we're all very good at.
...

Lisa seach frijwat soarchlik en even tocht ik dat se wat belangryks fertelle woe, mar foarby de bistetún wie se al wer fleurich. Wy rûnen troch nei it sintrum en dy jûns dienen we mei oan in dûnswedstryd dy't we ta ús fernuvering glânsryk wûnen. It wie in knotsgek festyn. Der stie in iepen wein klear en nei in bolbjirken tocht waarden we ôflevere op 'e Plaza St. Ana. Dêr reinde it konfetty en op in stuit lei ik mei de bokaal yn in fontein en besocht tsien minuten de holle ûnder wetter te hâlden. Ik wit ek net krekt mear wêrom't ik dat die. It like op dat momint it bêste om te dwaan.
...

Lisa looked very worried and for a moment I thought she had something important to say, but past the zoo she cheered up again. We walked on to the centre of town and in the evening we took part in a dance competition, which to our surprise we won brilliantly. The celebrations were crazy. An open car was waiting and after a wild drive they dropped us at the Plaza St. Ana, where it was raining confetti. At some stage I found myself in the fountain with the winner's cup, trying to keep my head underwater for ten minutes. I'm not sure anymore why exactly. It just seemed like the right thing to do.
...

Hy ried mar om op syn motorfyts en noait wist ik wat him troch de holle spile. Op in dei folge ik him nei syn hutte yn 'e bosk. Ik rûn op it hokje ta en treau de doar mei kracht iepen. Foar my lei langút achteroer op 'e houten flier de motorman. Hy seach op, kaam stadich oerein en stoarre my oan mei in frjemd read gesicht. Ik woe wat sizze, mar foar't ik dêrta komme koe, ferdwûn de motorman sûnder oait werom te kearen. Ik naam myn yntrek yn it hûske en wenne dêr úteinlik goed twintich jier. It is wier wat se sizze: elk nij hûs moat better wêze as it foarige.
...

He rode around on his motorbike and I never knew what was going on in his head. One day I followed him to his cottage in the woods. I walked up to the tiny house, barged in and found him lying on his back on the wooden floor. He looked up, rose slowly and stared at me with a strange red face. I wanted to say something, but before I got it out, Motorman disappeared, never to return. I moved into the cottage and ended up living there for more than twenty years. It's true what they say: each new house has to be better than the previous one.
...

Ik doek yn in baai. Ik doek yn in baai dêr't it wetter sa troebel fan wie dat ik gjin hân foar eagen seach. Ik doek djipper. Ik swom oant ik ljocht ûntduts, my omheech joech en boppe kaam yn in lytse mar. Op 'e kant siet in man. Syn hier wie griis, de eagen hie er ticht. De hannen hâlde er gear yn 'e skurte en pas doe't ik hiel tichtby wie, seach er op. Ik leau net dat er skrok. Hy wie ek net tryst. Hy sei: ‘Dit is no wiisheid. In moai hûs sil ik der net fan keapje. In goeie wein likemin. Mar op in dei hoopje ik der in krab fan te tekenjen. De moaiste krab dy't men oait yn 'e wrâld seach.'
...

I dived into a bay. I dived into a bay whose water was so murky that I couldn't see my hand in front of me. I dived deeper. I swam until I spotted light, moved towards it and surfaced in a small lake. A man was sitting on the shore. His hair was grey, his eyes were shut. His hands were clasped together in his lap and he didn't look up until I was very close. I don't think he was startled. He wasn't sad either. He said, ‘This, then, is truth. It won't buy me a house. Not even a nice car. But one day I hope that it will be enough for me to draw a crab. The most beautiful crab the world has ever seen.'
...

Ik ontmoette Lois Lester in 1956 en meteen begreep ik dat het een vreemde snuiter was. We liepen door het Chinese deel van de stad toen hij een dolk te voorschijn trok en die recht in zijn buik plaatste. Hij was niet dood, maar we moesten wel als gekken naar het ziekenhuis. Daar sprak ik bijna de hele avond met zuster Anna en amper twee weken later waren we getrouwd. Wat kan ik er verder over zeggen? Waarom langer wachten op je liefje als ze gewoon naast je zit?
...

I met Lois Lester in 1956 and realised immediately that he was a strange character. We were walking through Chinatown when he pulled out a dagger and plunged it straight into his stomach. He wasn't dead, but we had to rush to hospital like mad things. There I spent almost the entire evening talking to Sister Anna and hardly a fortnight later we were married. What else is there to say? Why wait any longer for the one you love when she's sitting right next to you?
...

Er was een kamer in die stad waar ik steeds omheen cirkelde. Het was in de buurt van mijn lief. Ze wist niet dat ik soms die trappen opliep. Aan de wand hingen foto's van voor de oorlog. Ik sprak er eens over met een oude Friese schrijver. Hij zei: ‘Ik ken die kamer, ik zou er eigenlijk binnen moeten gaan, maar het gaat er niet meer van komen, ben ik bang.' Hij kreeg gelijk. Hij stierf tijdens de Spelen. De kamer is er nog steeds - de trappen op, linksaf de gang door. Iedereen weet wel zo ongeveer wat erin staat.
...

In that town there was a room I kept circling. It was near my girlfriend's. She didn't know I sometimes climbed those stairs. On the wall there were photos from before the war. I talked to an old Frisian writer about it. He said, ‘I know that room. I should actually go in there, but I'm afraid I've left it too late.' He was right. He died during the Games. The room is still there - up the steps and left down the corridor. Everyone knows more or less what's inside.
...

Er was een foto van mij in omloop. Maar ik was het niet. Steeds als ik met het beeld werd geconfronteerd, sloeg ik snel de pagina om, ongemakkelijk door die vreemde onbekende ogen. Jaren gingen voorbij. We oefenden zomers in de omgebouwde boerderij van Ursula. We speelden onder leiding van Jan Switters in het voormalig Oostblok. Ik sprak voor het laatst met Anneke tijdens het afscheidsconcert. Ruim een decennium later, in een klein café, niet ver van het pontje, bladerde ik door een stel oude knipsels en stuitte opnieuw op het portret. En pas daar zag ik het. Die jongen met die onbekende ogen. Die krullenbol. Ik was het wel.
...

There was a photo of me doing the rounds. But it wasn't me. Whenever I was confronted by that picture, I would quickly turn the page, disturbed by those strange, unfamiliar eyes. Years passed. During the summers we'd practise in Ursula's renovated farmhouse. Jan Switters took us on tour in the former Eastern bloc. The last time I spoke to Anneke was during the farewell concert. More than a decade later, in a small bar not far from the ferry, I was leafing through a bunch of old clippings when I stumbled upon that portrait. Only then did I realise. That guy with the strange eyes and all those curls. It was me after all.
...

Architecten verdedigen architecten. Advocaten verdedigen advocaten. Typisten verdedigen typisten. Kunstenaars verdedigen kunstenaars. Ik verdedigde jou, tot we uit elkaar gingen, je ervandoor ging met een stukadoor en we in verschillend kampen terechtkwamen. Ik voelde me ontwricht, maar ging ook de wereld zien. Ik zag verschillen en begreep plotseling waarom het land vol dezelfde huizen stond, de straten vol dezelfde auto's. Ik verkoos het verdedigen te laten. Ik draaide de weg op en verliet het Friese subsidiecircuit.
...

Architects defend architects. Lawyers defend lawyers. Typists defend typists. Artists defend artists. I defended you until we broke up, you took up with a plasterer and we ended up in different camps. I was desperate, but still went off to see the world. I saw differences and suddenly understood why the country was filled with identical houses, the streets with identical cars. I decided to give up defending. I turned onto the road and left the Frisian subsidised art scene behind me.
...

Het was vroeg in de ochtend. In de verte zag ik een groot zwart kruis, maar toen ik er min of meer met mijn fiets tegenaan knalde, bleek het een verkoolde boom te zijn. Ik ging zitten, pakte een flesje Fanta, mijn favoriete drank, en na ongeveer een kwartier zag ik hoe een kleine wagen aan kwam rijden. Het was een groentekar. De bestuurder stopte, stapte uit en gooide de hele inhoud, al de bloemkolen, wortels, paprika's en kroppen sla in de sloot. Versuft keek ik toe, hoewel ik begreep wat er gebeurde. Ik kende het van een vriend van me uit de showbizz. Alles wat je verkoopt dat ga je haten.
...

It was early in the morning. In the distance I saw a big black cross, but when I more or less crashed into it on my bike it turned out to be a charred tree. I sat down, took out a bottle of Fanta, my favourite drink, and after about a quarter of an hour I saw a small van drive up. It was the mobile greengrocer. He stopped, got out and dumped his entire load of carrots, peppers, lettuces and cauliflowers in the ditch. I looked on stunned, although I understood what was happening. I'd seen it with a friend of mine in showbiz. Whatever you sell, you end up hating
...