Παράξενη Ζωή Poem by THEODOROS MANTAS

Σαν βραδιάζει σε ζητώ
σαν τον ήλιο που αγαπώ,
που σκορπίζει γύρω φως,
για να σβήσει ο καημός.

Σε χρειάζομαι εδώ,
μα το ρούχο αδειανό
και ο τοίχος σιωπηλός
και ο πόνος τρομερός.

Είσαι όμορφη πολύ
σαν τον κρίνο την αυγή,
σαν το ρόδο της φωτιάς,
σαν τη γεύση της χαράς.

Το φεγγάρι μου μιλά
και η ψυχή μου το κοιτά'
Συ δεν είσαι πια εδώ
και 'χω τόσα να σου πω.

Τι παράξενη η ζωή,
τα 'χει όλα η στιγμή
που σου φεύγει γοργά
και σου μένει η μοναξιά...