Του Βυθού...Τα Φτερά Poem by THEODOROS MANTAS

Γλάροι πετούν ειρηνικά
και η θάλασσα τους κοιτά
και περιμένει τη στιγμή,
που θα φύγει σαν...πουλί.

Είναι ωραίο να μιλάς,
για τα όνειρα που αγαπάς,
για τα απάτητα βουνά
που 'ναι ο πόθος της καρδιάς.

Μέρες και νύχτες τις περνάς
μόνος σου και σιγοτραγουδάς
για της ψυχής σου τα κρυφά
τα μονοπάτια τα ευωδιαστά.

Και αν γλάρος δεν γενείς
και αν σε πέλαγο βυθιστείς
μες στο σκοτάδι του βυθού
πάλι φτερά θα αναζητείς.