Δάκρυ της νύχτας τρυφερό
άστρο κρυφό... μοναχικό'
ποιος ξέρει για ποιον πονάς;
Καίγεσαι μα δεν μιλάς...
Σεντόνια σκεπάζουν το κορμί,
τρυπά η άλμη τη σιωπή'
ανοίγει στην καρδιά πληγή'
μπόρα θερίζει την ψυχή.
Η Αίγλη είναι σιωπηλή
και η ματιά μελαγχολική'
κύματα σε τραβούν εκεί
στην όχθη που 'ναι θλιβερή.
Φύγε του σκότους μοναξιά'
της ερημιάς Συ η σκιά'
και άσε το άστρο να φανεί
νιος... την έχει ερωτευτεί.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem