Κόσμος Φωτός Poem by THEODOROS MANTAS

Ήταν ο ουρανός γλαυκός,
διαυγής, όλος...φως
και οι ψυχές κεντούσαν
τον ήλιο που αγαπούσαν.

Σύννεφα λευκά περαστικά,
δίχως βάρη και σκοτεινιά
κινούσαν για τα μακρινά
τα μέρη τα ονειρικά.

Ανθοί ζωγράφιζαν χαρές
κείνες που ζητούν οι κοπελιές
για να αφεθούν στο φιλί
για να ομορφύνει η ζωή.

Αισθήματα αγνά βαθιά
ξυπνούσαν γελαστά
μες στης πλάσης την αγκαλιά
και...ω! τι ευωδιά!

Ο ήλιος και ο ουρανός'
ο κόσμος δεν είναι μικρός,
στο βλέμμα στέκει λαμπρός'
πώς να αρνηθείς το...φως;