Λευκές Σκέψεις Poem by THEODOROS MANTAS

Άνεμοι της σκοτεινιάς,
φωνές της μοναξιάς,
τις ώρες τις βουβές,
του έρωτα...του χθες.

Πλοία στις αμμουδιές,
δίχως ναύτες και χαρές
και οι άγκυρες μισές'
βαθιές οι χαρακιές.

Τρέχω και χαμογελώ,
μπορώ να ονειρευτώ,
το πέρασμα το κρυφό,
της άνοιξης...το Εγώ.

Θα φύγουν οι στιγμές
και οι στάχτες ήταν... φωτιές,
που χόρευαν με χαρά
και ζέσταιναν την καρδιά.

Το σπίτι πια παλιό
σαν το κορμί και αυτό
και το κερί λιανό
πριν σβήσει θα χαθώ.

Θα πάω στο γλαυκό
το απέραντο μαγευτικό
που είναι και λευκό'
άστρο λαμπρό και Εγώ.