Το Πέρασμα Poem by THEODOROS MANTAS

Σαν νυχτώνει η ψυχή μερώνει
και η καταιγίδα και η βοή,
της μέρας η ατσάλινη βροντή,
παιδί που ζητά λίγη θαλπωρή.

Της τρικυμίας η λεπίδα
παίρνει ρόδου τρυφερού τη μορφή
και σαν το κύμα το μικρό
ζητά γλυκιά ακτή να αναπαυτεί.

Τα μάτια σφαλίζει το κορμί
και παντού βασιλεύει σιωπή.
Άστρα λευκά ονειρικά'
πυξίδα της ελπίδας η φωτιά.

Το βλέμμα λαγαρό λευκό
πετά σε ήρεμο ωκεανό
αναζητώντας της ευτυχίας
το βαθύτερο μυστικό.

Είναι άγνωρος ο τόπος της φυγής
μα ο χρόνος δεν είναι ο νικητής'
τα βράχια και οι κεραυνοί μικροί,
το πέρασμα θα το βρει η ψυχή.