Δέντρο Ψηλό Poem by THEODOROS MANTAS

Δέντρο ψηλό, μοναχικό, μες στο χιονιά, μες στο λευκό ωκεανό που τον σκεπάζει το βροντερό του ανέμου βουητό, στέκει αγέρωχο, δυνατό και παλεύει το θεριό που κατατρέχει την ψυχή κάθε στιγμή, κάθε λεπτό μες της μοναξιάς το σιωπηλό και όσο και αν το ραπίζει η παγωνιά και όσο και αν το πληγώνει η του καιρού και των αιώνων η απονιά δεν σταματά να ανθίζει, να ψηλώνει,να χαμογελά, να ομορφαίνει τις σκληρές πλαγιές και τα απόκρημνα βουνά και να προσφέρει απλόχερα το θάλπος του σε κάθε αγριοπούλι που πετά εκεί κοντά.