Υπάρχει ένας ψίθυρος...
ο ψίθυρος της σιωπής.
Αγαπάει το σκοτάδι
και τους ανθρώπους
όταν η ώρα είναι περασμένη.
Σ' όλους έχει κάτι να πει.
Όμως τον δικό σου
κανείς δεν τον ακούει,
παρά μόνο εσύ.
Κι όταν σου ομιλεί κοκκινίζεις,
κι ένα αβάσταχτο βάρος
σου πλακώνει την ψυχή.
Και πριν φύγει, του υπόσχεσαι
ότι αύριο θα ακολουθήσεις
τη μελωδία από κείνη τη φωνή
που δεν αδίκησε
ποτέ κανένα σε τούτη τη γη.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem