Μη Φοβάσαι Σ' Αγαπώ Poem by THEODOROS MANTAS

Ξημερώνει και θρηνώ,
στη σιωπή πια κατοικώ,
λείπεις είσαι μακριά,
δίχως αντίο ούτε γεια.

Δεν ξέρω το γιατί,
ποια ήταν η αφορμή,
που σε πήρε η φυγή,
που πήγες σ' άλλη εποχή.

Ίσως να ήταν φυλακή,
η συνήθεια η γνωστή,
ίσως ένα χρώμα της στιγμής
ένα αγκάθι της ψυχής.

Μες στα λάθη θα ζητώ,
ένα ράγισμα μικρό,
της ψυχής σημαντικό,
θα στο σβήσω αν μπορώ.

Έφυγες ξαφνικά,
σε ΄να πέλαγο λευκό,
πώς να σου το πω,
μη φοβάσαι σ' αγαπώ.