Κολαση Poem by Mary Skarpathiotaki

ΚΟΛΑΣΗ

'Ω τι μέθη!
Στην Κόλαση επικρατεί! !
Και τι πάθος και λαχτάρα
πάθος για Ζωή..

Αποφάσισε να Ζήσει


..Ποιά Ζωή;

Νηστεία
Προσευχή
Μα πως;

Πως;
πες πως
να ΄ναι μόνον
κείνη δυνατή;

Εκείνος;
.........
Λίγο πριν λοξοδρομήσει
απ' τον δρόμο της
του παράγγειλλε
ΜΕΙΝΕ

..............................................

ΠΩΣ της στέλνει
άραγε
ο Θεός διάβολους δέκα
για δοκιμή και Φως;

ΠΟΛΥ ΦΩΣ

Να διαλέξει..

Τι απ' τα δυο;
(.................. η φτωχή...................)

το σκοτάδι ή το Φως;

Πως απόφαση
να πάρει; Ποια η σωστή;

Να αντέξει να κρατήσει
ή να σβήσει
σε μια στιγμή;

(................ Νέα Γνώση; .......... Δεν την χρειάζεται.........)

Αν διαλέξει και τα δυο;

Το ΣΚΟΤΑΔΙ και το ΦΩΣ;

κι είπε τότε:
"'Ας είναι..
'Αν εμένανε ζητούν ας μείνουν!
Και τα δύο.".

Κι έγινε πολύ κακό
Τι φασαρία!

Επάνω..
πάτε Κυρία,
ή Κάτω;

Επάνω..
πάτε Κυρίε,
ή Κάτω;

Πηγαινοέρχονταν
οι Αρχάγγελοι,
εμαλώναν οι Τριβόλοι.......
Αναστάτωση....
και εμπρός...
ο Αιώνιος εχθρός!

Πίσω μοναχός
ο σύμμαχος της
ο άγγελος απέκδυτος
αθώος..μα μικρός

΄κει στην μέση
ο ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ
όμορφος και θεϊκός
ομοίαζε νέας
ή
νέου..

Τι ωραία καλλονή!
Τί ωραίος νέος!

Σαν ΟΥΡΑΝΟΣ
..βγήκε ξάφνου έξω αυτός..
να τυφλωθεί..αυτή
βγήκε κι αυτή
έξω..
σε μια γιορτή...

Ωωω! !

Πως εγελάγε ο διάβολος γι΄αυτό
και των ΔΥΟ αγγέλων
έκλεψε το Φως..

Τρέχαν τα χερουβικά,
δέκα μέτρα πιο ψηλά..

{Τι κι αν προστάζε ΕΚΕΙΝΟΣ; }

Δεν τον άκουγε κανείς..


............................

Κι ο αιώνιος Κακός:
συμπλήρωνε
στην ταραχή:
>
>.

.............................


Εκείνην την στιγμή
Ο ΟΥΡΑΝΟΣ
γαλάζιος ΕΓΙΝΗ
ενώ ήταν
ΠΑΝΤΟΥ σκοτεινά
κι όλα τα άστρα χαμένα
τόσο μα τόσο
άφαντα κι αχνά
....... η ΑΛΗΘΕΙΑ
η αλήθεια του καθενός
πρόβαλλε
σαν
ΔΙΝΗ εμπρος
..............
(ο νιος κι η νια χαμογέλασαν πικρά)
σαν επέρναγαν
χίλια χρόνια εμπρός......
σε μια στιγμή

κι εμπρός από κείνον
κι εμπρός από κείνην

και
χίλιοι πειρασμοί
να φύγουν
σκέτη αυτοκτονία

ο διάβολος με όμορφη
πολύ όμορφη περιβολή
......

ΕΛΕΓΕ ΑΥΤΟΣ
Ο ΜΙΣΗΤΟΣ
Δαιμόνιος
γυρτός:

>.
(κι επέτρεπε ο ΘΕΟΣ)
και τους έσβηνε το
ΦΩΣ..
..Κόλαση μετά..

Ολοένα ξεμακραίναν..

Οι αγγέλοι
μαλώναν..

τους κρατούσανε
δεμένους
μ΄αόρατη κλωστή

κι Εκείνος
ο Τρισκατάρατος τους ενοχλούσε
τους αλίευε
αλλιώς.......................
Και μέσα εκεί
για να μείνουνε
για πάντα
τοποθέτησε
το
κλεμμένο ΦΩΣ

Ο υποχθόνιος γέλασε
τους ξεγέλασε

Κλαίγανε
ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ

οι Αρχαγγέλοι
κραυγάζανε
να δουν..........
το ψέμα αυτό

μάταια

έλεγαν

>.
............................
Μα
είχαν σχέδιο
οι........ άλλοι.........
και γίναν όλοι οι Τριβόλοι
Αρσενικοί ή Θηλυκοί..
τόσο όμορφοι
και θελκτικοί
να τραβάν την προσοχή να ξεχνούν
κι οι δυο την Προσευχή
να τους πάρουν
σιγά σιγά
τα ΑΕΡΙΝΑ φτερά

να ξεχνούν
να γελούν
να σέρνονται..

να ποθούν
να παραλογίζονται
να ΥΜΝΟΥΝ
πάλι τον έρωτα...

Ποιον έρωτα;

όχι την ΑΓΑΠΗ
όχι την αγάπη
σβήνει έτσι
η ΕΥΧΗ
και ένα σημάδι
πως αγάπησαν

.....................
Τότε
θρήνησαν
βόγγηξαν
έκλαψαν
ΜΑΖΙ
στον αιώνιο Καιρό
και την ατέρμονη βροχή
που έρχεται
........
μαζί
και η ΣΙΩΠΗ


Πιο κει..
σχισμένα,
σπασμένα
ΠΛΗΓΩΜΕΝΑ
δυο
ζευγάρια φτερά..
άχρηστα άραγε
θα τα φορέσουν ξανά;

Που βρισκόμαστε;
Ρώτησε αυτή..
Κι απάντησε ο Αδάμ
Πάνω στην γη..
..........
(ΣΚΟΤΑΔΙ και ΦΩΣ)

Πεζά

ΚΟΛΑΣΗ


© Μαίρη Σκαρπαθιωτάκη