Τρομερό ρίγος της λύπης
τιτάνια η δόνηση σου'
επώδυνη η γνωριμία
με τι παράλογες φλόγες σου.
Φριχτή η δυσαρμονία σου
με τη χαρά της άνοιξης'
τι μουσική να υφανθεί
με τα σκληρά σου πλήκτρα;
Το σκοτάδι σου μας κυκλώνει
σαν το άλυτο αίνιγμα σου.
Συμφιλιωμένη μαζί σου η φύση,
μα... πώς να σε αντέξει μια καρδιά;
Η θύελλα σου πικρή
και ο ήχος σου κραυγή'
ανήλιαγο το βλέμμα σου
και τ' άστρο σου...γκρεμισμένο.
Το μονοπάτι σου πατάμε
μονάχοι τρομαγμένοι
και οι αυταπάτες μας...
ακόμη μας μιλούν γλυκά.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem