Χρυσοπεταλο Poem by Mary Skarpathiotaki

Χρυσοπέταλα κρυμμένα
κάτω από ροδιά θαμμένα
πάει ο ήλιος να ξεθάψει
την παλιά τους, να βρει λάμψη

Μες το χώμα την σκεπάζουν
τρέχουν ξωτικά ΄την βγάζουν
κα Της τάζουν το λυχνάρι..
Να 'χει φεγγαριού, την χάρη!

Μιανευχή που ταξιδεύει
και στα αστέρια σε γυρεύει..
Ασημένια μου Σελήνη,
θα 'θελα να ήμουν κείνη

πα'στο απόβροχο ριγμένη
σαν ευθεία τεθλασμένη,
ουράνιο τόξο και χαμένο
και δροσοσταλίδας μένος.

Σε φιλούν σ΄ ονειροχώρες
οι νεράϊδες που ΄ναι μπόρες
μα η καρδιά λέει προχώρα
για να βγεις, σε άλλη χώρα..

στου ονείρου Σου, την πόλη
βγαίνει ήλιος που θαμπώνει
Ασημένιο Σεληνόφως
θα 'θελα να ήσουν δρόσος

΄Έξι μήνες να ΄χω νύχτα
να σου λέω καληνύχτα
να σ΄αγγίζω όπου πάω
ας μεθώ΄ παραμιλάω..

Έξι μήνες θα ΄τανμέρα
να μου λέεικαλημέρα
η καρδιά καλά αναμμένη
και σε κύκλο τυλιγμένη

μια ευχή ας ταξιδέψει
να ΄ρθει κει να σε γητέψει..
΄Έξι μήνες σε γυρεύω
το φιλί Σου αλητεύω

πα' στ΄ απόβροχο ριγμένο
επίγειο ρήγμα, φως σβησμένο
στου ονείρου εκεί την πόλη
Θα ΄σαι ο Ήλιος, που τυφλώνει.

© Μαίρη Σκαρπαθιωτάκη

(χρυσοπέταλο)