Η Φωνή Σου Poem by Mary Skarpathiotaki

Η φωνή σου,
ύαινα γλυκιά, ζεστή
με καταπίνει.
Η χροιά της κύμα πράο'απαλής εμπιστοσύνης!

Ένα κατάφωτο τοπίο,
εμπρός ξανοίγεται..
'Μεις δεν είμασταν που το σπείραμε;
Το χωράφι μας
Δρέπει τώρα πλούσιο..σπόρους δικαιοσύνης, φιλίας, αγάπης
και λούζεται ολημερίς από φως.

Πολύ φως!

Σπαρμένο 'κει, να στέκει,
μέσα
στους πέντε ανέμους πως κρατά!
Αδημονεί την ώρα την πιο μεστή του θέρους.

Τα δεμάτια τα φτιάνουνε χέρια γυμνά, γιομάτα αγάπη κι ελπίδα στο μαζί..
στην χαρά.

Κοίτα, αγάπη μου
κοίτα πως ξαποσταίνουν τα δρεπάνια στον τραχύ, τον ήλιο, απέναντι!

Εμείς δρυοκολάπτες επίμονοι
κάτω από των δένδρων το ανάστημα..τα μέτωπα μας να πυρώνονται διαρκώς πόθο μεσημβρινό - αλύπητα θερμό κι άσβεστο -
Κόψε..κόψε το πάθος το άκαιρο το μάταιο.Σπινθοβολούνε οι ματιές'χάνονται στις χίμαιρες!
Διψούν για βέβαιο ίδρω'πεζά ταλάνισματα ρηχών επιδερμίδων.

Λες και ο έρωτας
είναι κάτι επιφανειακό!

Είναι;

Εκρήγνυται ο πόθος ηφαίστειο
που ξυπνά ξαφνικά και αγριεύει..θύελλα που σε χτυπά θαρρείς είναι που'ρχεται κάθε χρόνια εκατό!

'Ας συγχρονίζονται τα κόμματα οι κόμποι και τα σχήματα όταν σε φαντάζομαι.Εσύ κάπου στο βάθος τραγουδάς πάντα μελωδίες με ρίμες μοναδικές.

Σιγοντάρεις τον χαμό παρηγοριά και σόλο
η άβυσσος της ψυχής μου.

Για έναν
και μόνο χορό ανάμεσα
στον μοναχικό ερωδιό
και τα μεθυστικά κυκλάμινα
υπάρχουν
ακόμη δυο βήματα..
σε.. μουσικό παραμύθι
Μόνο για δύο!
Ζωή ονομάζεται..Ποιος.. αμφιβάλλει;
..

Μ. Σ.