Ανεκτίμητο Φυλαχτό Poem by THEODOROS MANTAS

Μη ρωτήσετε

γιατί τη θάλασσα μ' αρέσει να κοιτώ'

μη ρωτήσετε

γιατί θα ήθελα να ήμουν λεύτερο πουλί

και να πετώ ψηλά στο γαλάζιο ουρανό'

κι αυτή την κρυφή φλόγα στο βλέμμα

αν κάποιος κάποτε τη δει

να μη ρωτήσει

πώς; πότε; βρέθηκε εκεί...

Μη ρωτήσετε

γιατί ένα αηδόνι κοιτώντας το φεγγάρι

σε ένα λιανό κλαδί στον κήπο σας

τα βράδια κελαηδεί.

Αφήστε το

να σας τραγουδήσει

κι έστω για μια στιγμή

στο βλέμμα αγκιστρώστε

ένα δικό σας χαμόγελο γλυκό

κι αφήστε το αεράκι που φυσάει

στη δική σας την ψυχή

να το σύρει μακριά

τόσο μακριά...

Ώσπου μια μέρα να το δείτε

να σας γνέφει ψηλά από τον ξάστερο ουρανό΄

και τότε

σηκώστε τα χέρια ψηλά

να χαιρετίσετε το πιο όμορφο όνειρο της ψυχής σας

που είχατε καλά κρυμμένο

σαν ένα ανεκτίμητο φυλαχτό.